รกแรกเกิดก็มิปาน“ข้าไม่รู้ พอข้าตื่นขึ้นมา ก็เห็นเพียงท่านปู่กับเจ้า..หลิงเอ๋อ”ได้ยินดังนั้น หยุนเฟิงก็เอียงศีรษะแล้วคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะส่ายศีรษะพลางเอ่ยด้วยสีหน้างุนงง ในสมองของเขามีเพียงความว่างเปล่าความทรงจำของเขาในยามนี้มีเพียงผู้เฒ่าโอสถ เสี่ยวอีเซียน และชาวบ้านบางคนในหมู่บ้านหยุนตู้เท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นๆ เขาลืมหมดแล้วทั้งสิ้น“เอาล่ะ แม้แต่ท่านปู่ก็รักษาพี่ใหญ่เฟิงไม่ได้ ท่านคงอาจจะไม่มีทางฟื้นฟูแล้วจริงๆ”ได้ยินดังนั้น เสี่ยวอีเซียนจึงรู้สึกจนปัญญากับอาการป่วยของหยุนเฟิง แม้แต่ท่านปู่ของนางก็ยังรักษาอาการนี้ไม่หาย เกรงว่าในภายภาคหน้าคงจะไม่มีทางฟื้นฟูแล้วจริงๆเพียงแต่เป็นเช่นนี้ก็ดีมากแล้ว ที่ผ่านมานางมีเพียงท่านปู่ของตนคอยอยู่เป็นเพื่อนมาโดยตลอด แต่ในยามนี้นางนับว่าหยุนเฟิงเป็นพี่ใหญ่ในชีวิตของตน นางจึงไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเหมือนในอดีตอีกต่อไปre* https://www.novelgu.comเสี่ยวอีเซียนผู้นี้มีชื่อเดิมว่ามู่หลิงเอ๋อ ความลับนี้มีน้อยคนนักที่จะรู้และแน่นอนว่าที่หยุนเฟิงรู้ชื่อของนาง นั่นก็เพราะนางบอก ดังนั้นคนอื่นๆ ก็จะเรียกนางว่าเสี่ยวอีเซียน แต่มีเพียงหยุนเฟิงที่เรียกนางว่าหลิงเอ๋อ“ไม่เป็นไร เท่านี้ก็ดีมากแล้ว! มีท่านปู่กับเจ้าอยู่ด้วย ข้าก็รู้สึกมีความสุขยิ่งนัก!”ได้ยินดังนั้น หยุนเฟิงก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขเมื่อเห็นหยุนเฟิงเผยรอยยิ้มอันแสนสบายใจ มู่หลิงเอ๋อก็พลันใจลอยอย่
