งเขา“ชางเสวียน!”เซียวฮั่นมองเงาร่างนี้ สายตาเกิดประกายเย็นชาวาบหนึ่ง เขาเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า“เจ้าไม่นับว่าเป็นสหายเก่าของข้า เราต่างเป็นศัตรูของกันและกัน!”ชางเสวียนได้ยินเช่นนั้น จึงยิ้มเล็กน้อยและเอ่ยว่า“เจ้าได้เป็นถึงศัตรู นับว่ายากเสียยิ่งกว่าเป็นสหายข้าเสียอีกเพราะคนที่เป็นศัตรูของข้า ล้วนแต่ตายไปหมดแล้ว!”“ช่างเป็นเกียรติแก่ข้ายิ่งนัก!”ได้ยินเช่นนั้น เซียวฮั่นกลับไม่ขัดคำกล่าวของชางเสวียน เพราะสิ่งที่เขาเอ่ยคือความจริง คนที่เป็นศัตรูของชางเสวียน ล้วนแต่ตกตายหมดแล้ว หรือไม่ก็ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดสนิทเพื่อประคองชีวิตให้รอด“ช่วงเวลาแสนยาวนานช่างน่าเบื่อยิ่งนัก มีศัตรูเพิ่มมากขึ้น ก็น่าสนุกขึ้นมาบ้าง เจ้าว่าไหม?”re* https://www.novelgu.comชางเสวียนยื่นฝ่ามือเรียวยาวออกจับเซียวฮั่นหนึ่งครา ขณะที่เขาคว้ามือออกไป ทั่วนภาราวกับกระจกที่แตกละเอียดเป็นผุยผงในทันใดห้วงมิติที่แตกกระกายมิใช่การแตกธรรมดาสามัญ แต่เป็นการพังทลายอย่างถึงที่สุด พริบตาท้องนภากลับกลายเป็นความว่างเปล่าการจับเพียงหนึ่งฝ่ามือของบุรุษชุดขาวผู้นี้ ต่อให้เป็นเทพศักดิ์สิทธิ์ทรราชระดับเก้าเกรงว่าอาจจะถูกจับจนกลายเป็นความว่างเปล่าได้เช่นกันเพียงแต่ตอนที่บุรุษชุดขาวผู้นี้ลงมือ ปรากฏแผ่นหยกนำโชคขึ้นเหนือศีรษะของเซียวฮั่น แสงสีเขียวแผ่ปกคลุมร่างของเขา เขาจึงไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย แม้ว่าร่างเทพศักดิ์สิทธิ์อมตะของเขาในตอนนี้เพ
