สัญลักษณ์ประหลาดแทรกซึมเข้าไปในประตูหินราวกับโลหะน้ำ ไม่มีสิ่งใดขวางกั้นได้
เฉินรั่วเยียนนัยน์ตาเปล่งประกาย นางแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะพุ่งเข้าไปเปิดสมองของหลิวอู๋เสีย อยากรู้เหลือเกินว่าข้างในนั้นมีอะไรอยู่ มีหลายสิ่งที่ที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อน
เฉียนคุนกำลังนั่งสมาธิรักษาอาการบาดเจ็บ ทันใดนั้นก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากประตูหิน เขาตกใจจนลืมตาขึ้น
“น้องรอง รีบไปดูประตูหิน!”
เยี่ยเซียวที่กำลังพักผ่อนลืมตาขึ้นทันที เขาก็ได้ยินเสียประตูหินสั่นเช่นกัน จึงรีบลุกขึ้นยืนและวิ่งตรงไปที่ประตูหิน
“พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวล กลไกของประตูหินอยู่ด้านใน ไม่มีใครเปิดออกได้จากข้างนอก”
เขาก้าวเท้ายาว ๆ ไปที่ประตูหิน ทันทีที่พูดจบ ประตูหินก็ส่งเสียงดังสนั่นแล้วก็… ระเบิด
เยี่ยเซียวอยู่ใกล้ประตูหินเกินไป เศษหินที่พุ่งเข้าใส่ทำให้เขาไม่ทันตั้งตัว ไม่มีเวลาถอยหลังหนี
“ปัง ปัง ปัง…”
เศษหินที่พุ่งเข้าใส่ต่อเนื่องทำให้เขาเวียนหัว มือขวาไม่สามารถป้องกันได้ทัน ก้อนหินขนาดเท่าอ่างกระแทกเข้าที่หน้าอกอย่างจัง
“พรวด!”
