่านต้องการสักชามหรือไม่?” เสียงชราดังออกมาจากในเรือนก่อนที่ชายชราในชุดคลุมสีดำจะเดินกะเผลกออกมาพร้อมกับชามซุปเต้าหู้ร้อนๆ ที่อยู่ในมืออันเหี่ยวแห้งของเขา“ก็ดี!”re* https://www.novelgu.comเซียวฮั่นมองไปยังชายชราที่อยู่ตรงหน้าแล้วยกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเสียงของเซียวฮั่นจบลงชายชราคนนั้นก็วางชามซุปเอาไว้ตรงหน้าเขาก่อนจะนั่งลงแล้ววางชามซุปอีกชามหนึ่งเอาไว้ด้านหน้าของตนเช่นกันจากนั้นทั้งสองก็เริ่มกินซุปเต้าหู้อย่างช้าๆ พวกเขาดื่มกินซุปเต้าหู้ในชามคำแล้วคำเล่า ท่าทางดูเหมือนกำลังมีความสุขขณะกำลังดื่มกินอาหารรสเลิศที่สุดในโลกเมื่อกินซุปเต้าหู้ในชามหมดเซียวฮั่นก็ค่อยๆ วางชามลงแล้วยกยิ้มขึ้นมา“เกรงว่าทั่วโลกา คงมีเพียงข้าที่มาดื่มซุปเต้าหู้ของเจ้าที่นี่”“นับเป็นโชคดีของตาแก่เช่นข้า อย่างน้อยที่สุดก็ยังมีคนมาดูว่าข้าเป็นตายอย่างไร!” เมื่อได้ยินดังนั้นชายชราในชุดคลุมสีดำก็เพียงแค่ส่ายหน้าไปมาเล็กน้อยแล้วหัวเราะกับตนเอง“เจ้าใช้ชีวิตเช่นนี้มิสู้ทำทุกอย่างให้จบลงไม่ดีกว่าหรือ เอาแต่หลบซ่อนอยู่ก็ไม่ช่วยอันใด แท้จริงแล้วมันไม่ใช่ความผิดของเจ้าเลย!” เซียวฮั่นหัวเราะออกมาด้วยน˺าเสียงขมขื่นre* https://www.novelgu.com“ผิดหรือถูก แท้จริงแล้วไม่ได้สำคัญต่อข้าแม้แต่น้อย หากสามารถจบเรื่องนี้ได้ข้าคงทำมันไปนานแล้ว แต่…… ความสามารถของข้านั้นช่างมีขีดจำกัดเหลือเกิน”ชายชราในชุดคลุมสีดำดื่มซุปเต้าหู้จนหมดชามก
