มไม่ได้ก่อนหน้านี้นานมาแล้วเคยมีคนบอกกับเขาว่าการเป็นมนุษย์ธรรมดาไม่ใช่เรื่องไม่ดีอันใด มนุษย์ธรรมดามีเกิดแก่เจ็บตาย และยังมีความรู้สึกหลากหลายในชีวิตเมื่อเทียบกับการใช้ชีวิตอยู่ในโลกของผู้ฝึกตนอันโหดร้ายซึ่งเต็มไปด้วยความหลอกลวง สำหรับนักพรตที่ค่อยๆลืมเลือนความรู้สึกทั้งหลายไปแล้ว การเป็นมนุษย์ธรรมดาคงจะมีความสุขยิ่งกว่าแม้ว่าชีวิตของมนุษย์ธรรมดาจะแสนสั้น แต่พวกเขาก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข พวกเขาไม่ได้มีเล่ห์กลลวงหลอกต่อกันมากมาย และยิ่งไม่มีความปรารถนาและการฆ่าฟันอย่างโหดร้าย แต่ชีวิตเช่นนั้นเป็นสิ่งที่เซียวฮั่นไม่มีวันได้สัมผัส บางทีหากเขามีโอกาสได้เกิดใหม่อีกครั้งก็หวังว่าตัวเองจะได้ใช้ชีวิตเช่นนั้นบ้าง แต่ในชาตินี้คงไม่มีวันได้ทำเช่นนั้นre* https://www.novelgu.comเซียวฮั่นไม่ได้รบกวนเหล่าผู้คนที่กำลังทำงานกันอย่างขยันขันแข็งในท้องทุ่ง และเลือกที่จะก้าวเดินตรงไปยังใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่นอกหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ต้นไม้ต้นใหญ่แผ่กิ่งก้านปกคลุมทั่วท้องฟ้าและยังมีใบไม้หนาทึบแผ่ปกคลุม กิ่งของมันใหญ่โตหลายพันจั้ง ส่วนลำต้นของต้นไม้ใหญ่ก็ฝังรากลึกลงไปในดินพร้อมกับแผ่ขยายรากออกไปจนเต็มพื้นดินนอกจากนี้รากของมันยังใหญ่โตมโหฬารจนต้องใช้คนหลายคนถึงจะสามารถโอบได้รอบที่ใต้ต้นไม้มีชายชราในชุดคลุมธรรมดากำลังมองมายังเซียวฮั่นที่ปรากฏตัวขึ้นด้านหน้าของตัวเองด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม“ยินดีด้วยที่เจ้าได้
