ทันใดนั้น!
ฟ้าดินเปลี่ยนสี ตะวันจันทรามืดมิด บริเวณโดยรอบพันลี้ถูกปกคลุมด้วยเมฆดำทะมึน ไม่อาจต้านทานเจตจำนงดาบที่กดขี่ลงมา
ต้นไม้ใบหญ้าโดยรอบถูกฟันเตียน คลื่นพลังไร้สิ้นสุดพุ่งไปทุกทิศทุกทางดุจดังคลื่นทะเล
หลิวอู๋เสียเองก็ไม่คาดคิดว่าพลังจะรุนแรงถึงเพียงนี้ วังน้ำวนขนาดมหึมาผุดขึ้นตรงใจกลางสนามรบ ฟ่านเหย่ผิงอยู่ตรงกลางวังน้ำวน ไม่สามารถหลบหนีออกไปได้
เท้าทั้งสองข้างราวกับกำลังยืนอยู่บนผืนทราย ร่างกายค่อย ๆ จมลง พลังดาบอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้ามา ฟ่านเหย่ผิงได้รับบาดแผลทั่วร่างกาย
แม้จะไม่ถึงชีวิต แต่บาดแผลเหล่านี้ก็ทำให้ฟ่านเหย่ผิงหวาดกลัวจนเสียขวัญ เขาพยายามดิ้นรนเพื่อหลบหนี ทุกครั้งที่ขยับเท้า เจตจำนงดาบก็จะกดเขาลง
เมื่อเป็นเช่นนี้ พลังปราณในร่างของฟ่านเหย่ผิงถูกใช้อย่างรวดเร็ว เรี่ยวแรงเริ่มหมดลง
ดาบเสียเหรินฟาดฟันลงอย่างรวดเร็ว แสงดาบฉีกผ่านแรงต้านของอากาศ ปรากฏขึ้นต่อหน้าฟ่านเหย่ผิง
“หลิวอู๋เสีย คนที่ต้องการฆ่าเจ้าไม่ใช่ข้า เป็นคนอื่น หากเจ้าฆ่าข้า เจ้าจะไม่มีวันรู้ว่าใครเป็นคนบงการอยู่เบื้องหลัง”
