เมื่อก้าวออกจากวิหารศาสตรา เซียวฮั่นก็ไม่ได้คิดที่จะไปเลือกสมบัติที่วิหารอื่นๆ เขาเพียงได้รับฝักกระบี่เล่มนี้ก็พอใจมากแล้วภายในเรือน ชายชรายังคงใช้ไม้กวาดทำความสะอาดใบไม้แห้งบนพื้นดินอย่างเงียบเชียบ ซ˺าไปซ˺ามา วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า ราวกับไม่เคยเปลี่ยนแปลงเมื่อคนทั้งหมดปรากฏกายอีกครั้ง ชายชราก็มิได้มีปฏิกิริยาใด เขายังคงกวาดใบไม้แห้งบนพื้นดิน และไม่ได้ถามว่าสุดท้ายแล้วเซียวฮั่นเลือกสมบัติอะไร“ท่านผู้เฒ่า พวกเราขอตัวลา!”หลินหลันมองไปยังท่านผู้เฒ่าที่ยังคงกวาดใบไม้แห้งบนพื้นดินพลางเอ่ยอย่างเคารพจากนั้นก็ประสานมือโค้งคำนับ กลับเป็นเซียวฮั่นที่มองชายชราด้วยสายตาหรี่ลงเล็กน้อย พร้อมกับกล่าวในทันใด “อันโพธิ์พฤกษ์แท้ที่มิมีต้น เรือนคันฉ่องนิรมลหามีไม่ แท้ทุกอย่างว่างเปล่าแลสิ้นไร้ แล้วไฉนพานต้องฝุ่นผงคลี!”กล่าวจบ เซียวฮั่นก็มิได้รั้งรอ เขาก้าวไปยังนอกประตูเรือนหลังจากชายชราฟังคำของเซียวฮั่น ก็หยุดการกระทำในมือโดยสิ้นเชิงสายตาชะงักมองไปยังใบไม้แห้งใต้ฝ่าเท้าของตน พลางเอ่ยอย่างแผ่วre* https://www.novelgu.comเบาว่า “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้…ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง เป็นข้าเองที่ยึดติดเกินไป!”ดังคำกล่าวที่ว่า คนในมิอาจรู้แจ้ง ทว่าคนนอกนั้นรู้ชัด คำกล่าวทั้งสี่ประโยคของเซียวฮั่นทำให้ชายชราเข้าใจถ่องแท้ในทันที จริงๆ แล้วนับหมื่นนับพันปีมานี้ เขาเองที่เดินเข้าไปในตรอกปิดตายโดยไม่รู้ตัวหากเซียวฮั่น
