มิได้เป็นผู้ปลุกให้ตื่นจากฝันในวันนี้ เกรงว่าชีวิตนี้ทั้งชีวิตเขาคงไร้ซึ่งหนทางจะหยั่งรู้“อันโพธิ์พฤกษ์แท้ที่มิมีต้น เรือนคันฉ่องนิรมลหามีไม่ แท้ทุกอย่างว่างเปล่าแลสิ้นไร้ แล้วไฉนพานต้องฝุ่นผงคลี! ดี! เป็นประโยคที่ดี แท้ทุกอย่างว่างเปล่าแลสิ้นไร้ แล้วไฉนพานต้องฝุ่นผงคลี บางทีตาแก่อย่างข้าต้องปล่อยวางบ้างแล้ว!” พูดจบ ไม้กวาดพร้อมกับใบไม้แห้งที่หมุนเวียนบนพื้นดินอย่างไม่จบไม่สิ้น ก็พลันอันตรธานหายไปชายชรามองไปยังสิ่งของทั้งหมดในลานแวบหนึ่ง จากนั้นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นก็ปรากฏรอยยิ้มเล็กๆ พลางเอ่ยว่า “ที่แท้เต๋าคือการรู้แจ้งในสรรพสิ่ง!”หลังจากนั้น เงาร่างของชายชรากลับกลายเป็นร่างมายาและค่อยๆจางหายไปจากที่เดิมในที่สุด ราวกับหายไปในอากาศก็มิปานre* https://www.novelgu.comณ ยอดเขาหลิงเทียน แสงสีทองเปล่งประกายวาบ เงาร่างของคนทั้งหมดกลับมาอีกครั้ง ชั่วพริบตาที่พวกเขากลับมา สีหน้าคนทั้งหมดกลับเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันยามนี้ ทั่วทั้งสำนักกระบี่หลิงเทียนราวกับว่ามีศัตรูมาเยือน เพราะกลุ่มเงาร่างที่ลอยอยู่อย่างเงียบๆ ท่ามกลางอากาศในสำนักกระบี่หลิงเทียนนั้น รวมกันแล้วมีทั้งหมดสิบสามคน สิ่งสำคัญที่สุดคือความแข็งแกร่งของทั้งสิบสามคนซึ่งลอยอยู่กลางอากาศ อย่างน้อยก็อยู่ในระดับขอบเขตจักรพรรดิ!ทั้งสิบสามคนที่มีพลังต˹าสุดอยู่ในระดับขอบเขตจักรพรรดิย่างกรายมายังสำนักกระบี่หลิงเทียน ต่อให้เป็นคนโง่ก็ย
