นั้นจึงใช้ไม้เท้าสีดำสนิทในมือเคาะที่ประตูหินบานเล็กเบาๆ ครู่ต่อมาเซียวฮั่นและหม่าเหลียงเฉินก็รู้สึกว่ากาลเวลาบิดเบือนในทันใด จากนั้นพวกเขาก็มลายหายไปจากจุดเดิมกระท่อมหลังน้อยที่มีสะพานเล็กๆ พาดผ่านบนสายน˺าไหล ควันหลายสายลอยสูงขึ้นไปในอากาศ ราวกับว่ามีคนกำลังหุงข้าวอยู่ก็มิปานภาพฉากตรงหน้าก็คือสิ่งที่ปรากฏอยู่ในสายตาของเซียวฮั่นและหม่าเหลียงเฉิน ณ เวลานี้เรือนเล็กเรือนหนึ่งตั้งอยู่เบื้องล่างของยอดเขาเล็กๆ ราวกับเป็นดินแดนเทพนิยายอันสุขสงบ ด้านนอกมีไร่นาที่อุดมสมบูรณ์หลายไร่re* https://www.novelgu.comวารีใสสะอาดไหลเอื่อยในลำธารคดเคี้ยวเล็กๆ และทุกคนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าสะพานไม้แห่งหนึ่ง“ที่นี่…คือเรือนจักรพรรดิงั้นหรือ?” เมื่อเห็นภาพที่อยู่เบื้องหน้าใบหน้าของหม่าเหลียงเฉินพลันเต็มไปด้วยความงุนงง เขาเข้าใจว่าเรือนจักรพรรดิของสำนักกระบี่หลิงเทียนจะต้อง หรูหราโอ่อ่าอย่างหาที่เปรียบมิได้เสียอีก คาดไม่ถึงว่าจะมีรูปลักษณ์ชนบทเช่นนี้ เกรงว่าต่อให้เปลี่ยนเป็นผู้อื่นก็อาจไม่มีใครกล้าเชื่อ“ฮ่าๆ ที่นี่คือที่ที่ตาแก่อย่างพวกข้าอาศัยอยู่ บางครั้งการปลีกวิเวกจากโลกภายนอกแล้วใช้ชีวิตอย่างสงบสุขก็ถือเป็นวาสนาอย่างหนึ่งที่ยากจะได้รับ” หลินหลันเอ่ยขึ้นอย่างยิ้มแย้มพลางยกมือชี้ไปยังกระท่อมเล็กๆ สองสามหลังที่ขนาบระหว่างฝั่งซ้ายขวาของเรือนเล็ก“ผู้เฒ่าพวกนั้นกำลังเก็บตัวอยู่ พวกเราคงไม่ต้องพูดถึงพวกเขาเข้า
