ไปเรือนจักรพรรดิกันเถอะ” หลินหลันพูดพลางใช้ไม้เท้าค˺ายันแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนเล็กหลังนั้นคนทั้งหมดเดินตามหลังไปติดๆ เมื่อทุกคนเดินเข้ามาแล้ว ก็พบว่าเรือนเล็กหลังนี้กับกระท่อมหลังอื่นๆ ไม่ได้แตกต่างกันมากนักโกโรโกโสเกินจะเปรียบ แต่บนประตูไม้ของเรือนเล็กกลับมีป้ายที่เขียนตัวอักษรโบราณไว้สองตัวre* https://www.novelgu.com“นี่คือตัวอักษรอะไร? เหตุใดข้าจึงไม่เคยเห็นตัวหนังสือเช่นนี้มาก่อน?” หม่าเหลียงเฉินมองไปยังตัวอักษรสีดำสนิทสองตัวที่ป้ายบนประตูไม้ของเรือนเล็กด้วยสีหน้าใคร่รู้ทว่าหม่าเหลียงเฉินมิได้สังเกตเห็นว่า สายตาของเซียวฮั่นในเวลานี้จ้องเขม็งไปยังตัวอักษรโบราณสีดำสนิทสองตัวนั้น ราวกับว่าจะมองจนตัวอักษรทั้งสองตัวนั้นทะลุก็มิปาน“เรือนจักรพรรดิ!”ขณะที่มองไปยังตัวอักษรสีดำสนิทสองตัวนั้น ใจของเซียวฮั่นกลับสั่นสะท้านเป็นอย่างยิ่ง เขารู้จักตัวอักษรโบราณสองตัวนี้ อีกทั้งยังคุ้นเคยมากราวกับว่าตัวอักษรสองตัวนี้มีความสัมพันธ์อันยิ่งใหญ่กับเขา แต่เขาไม่เข้าใจโดยสิ้นเชิงว่าความสัมพันธ์นี้คืออะไรระหว่างที่สายตาของเขากำลังจ้องเขม็งอยู่นั้น ฉับพลันเซียวฮั่นเกิดรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาจนต้องใช้สองมือกุมศีรษะของตนไว้ ในเวลานี้ความทรงจำสายหนึ่งได้วาบขึ้นมาในสมองของเขา และเมื่อความทรงจำนี้วาบผ่านไป ราวกับว่ามีชายในชุดคลุมสีขาวกำลังใช้พู่กันเขียนตัวอักษรre* https://www.novelgu.comและชายคนนี้ให้ความร
