ttps://www.novelgu.com“เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าได้พบข้าแล้ว ตอนนี้เจ้าก็ไปได้แล้ว!” เซียวฮั่นไม่ได้สนใจหม่าเหลียงเฉิน หม่าเหลียงเฉินมิได้ดึงดูดความสนใจของเขาเลยแม้เพียงเสี้ยวเดียว ศิษย์เจ้าสำราญเช่นนี้ไม่มีอะไรให้ค่าควรใส่ใจแม้แต่น้อย“บัดซบ! เจ้าเด็กเวร เจ้ารู้หรือไม่ว่าบิดาคือใคร? บิดามีนามว่าหม่าเหลียงเฉิน บิดามีวิธีนับร้อยที่จะเอาชีวิตเจ้า ถ้าเจ้าอยากจะลอง บิดาจะเล่นเป็นเพื่อนเจ้า!” ร่างหยิ่งผยองเกินบรรยายจ้องไปที่เซียวเฟิง หม่าเหลียงเฉินกำลังรอให้ฝ่ายตรงข้ามคุกเข่าร้องไห้เรียกหาพ่อแม่อ้อนวอนให้เขายกโทษทว่าเซียวฮั่นกลับมิได้เหลียวมองหม่าเหลียงเฉินแม้แต่แวบเดียวตั้งแต่ต้นจนจบนั้นสายตาของเขาไม่ได้จับจ้องที่หม่าเหลียงเฉินเลยและยิ่งไม่ได้นำคำพูดของหม่าเหลียงเฉินมาใส่ใจเมื่อเห็นว่าเซียวฮั่นมิได้มองตน ราวกับว่าตนเป็นตัวตลกก็มิปานหม่าเหลียงเฉินพลันบันดาลโทสะในทันใด “เจ้าเด็กเวร บิดาจะต่อสู้กับเจ้า บิดาจะให้เจ้ารู้ซึ้งว่าการที่เจ้าล่วงเกินข้า หม่าเหลียงเฉิน จะมีจุดจบน่าอนาถเพียงใด…”“ชิ้ง!”re* https://www.novelgu.comแต่ทว่าคำพูดของหม่าเหลียงเฉินยังไม่สิ้นสุด ทุกคนรู้สึกพลันรู้สึกว่าอากาศสั่นสะเทือน กระบี่ไร้ลักษณ์เล่มหนึ่งโผล่ออกมาจากความว่างเปล่า จากนั้นกระบี่ก็แหวกอากาศ ความเร็วของกระบี่เล่มนี้เร็วราวกับเจาะทะลุอากาศได้ และหม่าเหลียงเฉินผู้มีสีหน้าหยิ่งผยองลำพองตนก็หวีดเสียงร้องตะโกนดังลั่น
