จิตใจเปิดกว้าง ใช้เสียงพิณระบายความโกรธในใจ
ความคิดปลอดโปร่ง หลิวอู๋เสียรู้สึกว่าจิตวิญญาณของเขาชัดเจนขึ้นมาก พร้อมที่จะก้าวเข้าสู่ระดับพลังชำระวิญญาณได้ทุกเมื่อ
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะยกระดับพลังยุทธ์ รอให้เรื่องทุกอย่างจบสิ้น ปิดด่านฝึกฝนสักสองสามวันและค่อยทะลวงสู่ระดับพลังชำระวิญญาณในคราวเดียว
ผู้คนยังคงดื่มด่ำกับอักขระเสียงอย่างสุดซึ้ง ไม่อาจถอนตัวได้ พวกเขาครุ่นคิดถึงอักขระเสียงอย่างถี่ถ้วน
ยิ่งคิดก็ยิ่งตกตะลึง ทุกอักขระเสียง ทุกจังหวะ… ล้วนเสมือนกับงานแกะสลักหยกชั้นเลิศ
เสียงพิณของเซวียหลันทำได้เพียงแค่ปลุกเร้าอารมณ์
ทว่าเสียงพิณของหลิวอู๋เสียกลับสั่นสะเทือนจิตวิญญาณและจิตใจอย่างลึกซึ้ง ทั้งสองคนอยู่คนละระดับ
“จบแล้วหรือ?”
ทุกคนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พวกเขาไม่ต้องการหลุดออกจากภวังค์แห่งทำนอง
ต่างคนต่างมองหน้ากัน ทุกคนมีน้ำตานองหน้า ไม่รู้ตัวเลยว่าร้องไห้เมื่อไร
ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบสงัด ไร้ซึ่งเสียงพูดใด ๆ
“แปะ แปะ แปะ…”
เดิมทีมีเพียงเสียงปรบมือจากคนคนเดียว จากนั้นเสียงปรบมือก็ตามมาเป็นกลุ่ม กระทั่งเสียงปรบมือกึกก้องทั่วฟ้าดิน
