บรรเลงทำนองจบลง!
ผู้คนมากมายยังคงตกอยู่ในภวังค์แห่งทำนองอันไพเราะ
เซวียหลันลุกขึ้นยืนพลางโค้งคำนับไปรอบ ๆ ขอบคุณทุกเสียงปรบมือที่มอบให้เมื่อครู่
ทันใดนั้น!
เขามองไปที่หลิวอู๋เสีย ภายในแววตาเผยให้เห็นถึงความท้าทายรุนแรง
“หลิวอู๋เสีย ถึงตาเจ้าแล้ว!”
น้ำเสียงแสนเย็นชา เขาบรรเลงทำนองจบแล้ว ต่อไปก็ถึงตาหลิวอู๋เสียแสดงฝีมือ
หากไม่สามารถทำให้ผู้คนในที่นี้เกิดความรู้สึกสะเทือนใจได้ เขาจะเป็นฝ่ายชนะหลิวอู๋เสียในการประลองพิณครั้งนี้
“ผู้ใดมีพิณบ้าง ขอข้ายืมใช้หน่อย!”
บนตัวหลิวอู๋เสียไม่มีพิณ สายตากวาดมองไปยังเหล่าศิษย์โดยรอบ ตั้งใจจะขอยืมจาก
“ฮ่าฮ่าฮ่า…”
เหล่าศิษย์ตระกูลเซวียพากันหัวเราะ บนตัวไม่มีพิณ แล้วจะเข้าใจวิถีพิณได้เช่นไร? หลิวอู๋เสียแพ้การประลองครั้งนี้แน่นอน
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังมาจากทั่วทุกสารทิศ
“หลิวอู๋เสีย หากไม่เข้าใจในอักขระเสียงก็อย่าฝืนเลย มิฉะนั้นจะทำให้หูของพวกเราแปดเปื้อนเปล่า ๆ”
หลิวคั่วจากชั้นเรียนระดับอัจฉริยะยืนขึ้น สีหน้าเยาะเย้ย เขากับไป๋ฉยงมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา ไป๋ฉยงตายไปแล้ว เขารู้สึกเกลียดชังหลิวอู๋เสียอย่างรุนแรง
“รีบยอมแพ้ซะ!”
