เหล่าศิษย์ห้องหกพากันลุกขึ้นยืน เสียงดังก้องกังวาน น้ำเสียงเย็นชาเสียดแทงราวกับกระดูก เสียงเยาะเย้ยดังไปทั่วทุกสารทิศ
เมื่อเทียบกับการประลองไม่กี่ครั้งก่อนหน้านี้ เสียงเยาะเย้ยลดน้อยลงไปมาก
“คุณชายหลิว บนตัวข้ามีพิณอยู่ หากคุณชายไม่รังเกียจ ข้าจะให้เจ้ายืมใช้ก่อน”
เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลัง หญิงสาวชุดสีม่วงราวกับผีเสื้อเดินผ่านฝูงชนมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลิวอู๋เสีย
“ขอบคุณแม่นางเหยียน!”
หญิงสาวผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น เหยียนหรูอวี้ผู้แทนปรมาจารย์หลอมโอสถหญิงแห่งเมืองอู๋ ครั้งที่แล้วในงานชุมนุมโอสถที่เมืองฉาน ทั้งสองฝ่ายต่างก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อกัน
เหยียนหรูอวี้มีความรู้เรื่องพิณอยู่บ้าง ไม่ได้เชี่ยวชาญมากนัก ถือเป็นงานอดิเรก ชอบพกพิณติดตัวไว้เสมอ
“เจ้าอย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ!”
เหยียนหรูอวี้ที่มักจะเย็นชาต่อคนนอก แต่กลับปฏิบัติตัวอีกแบบหนึ่งต่อหลิวอู๋เสีย มีลักยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้า
การยืนหยัดเคียงข้างหลิวอู๋เสียก็ไม่ต่างอะไรกับการเป็นศัตรูกับตระกูลเซวียอย่างเปิดเผย ในที่แห่งนี้มีคนมากมายที่เป็นเจ้าของพิณ แต่มีเพียงเหยียนหรูอวี้เท่านั้นที่กล้าก้าวออกมา
