ส่วนผู้ที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยก็ไม่ต่างกัน พวกเขาถูกเศษหินบาดจนเป็นแผล
ร่างของไป๋ฉยงเหวอะหวะไปนานแล้ว ซากศพถูกคลื่นพลังกลืนกินจนไร้ร่องรอย
หลิวอู๋เสียค่อย ๆ ร่อนลงบนเวทีประลองที่กลายเป็นซากปรักหักพัง เมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง เขาประเมินความแข็งแกร่งของตัวเองต่ำเกินไป
หลังจากดูดซับโอสถชำระกระดูกและโอสถชำระไขกระดูกแล้ว ร่างกายปลดปล่อยพลังออกมาอย่างสมบูรณ์แบบเป็นครั้งแรก
ผลลัพธ์ที่ได้กลับกลายเป็นแบบนี้ ดาบเดียวผ่าเวทีประลองจนขาดสะบั้น
“เขาไม่ใช่มนุษย์ เขาต้องเป็นปีศาจแน่ ๆ!”
อาจารย์ที่ปรึกษาหลายคนต่างตกตะลึง
ณ มุมเล็กแห่งหนึ่ง ชายชราสองคนยืนอยู่ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
“ไม่คิดเลยว่าในเวลาเพียงหนึ่งเดือน เขาจะเติบโตขึ้นได้ถึงเพียงนี้ ไม่อาจปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ต่อไปได้ ข้าจะฆ่าเขา”
ชายชราคนหนึ่งพูดพลางกัดฟันแน่น
“ฟ่านเหย่ผิง ไอ้เด็กเวรนี่คือคนที่ทำให้เจ้าต้องกลายเป็นผู้เฒ่ารับใช้ชั้นผู้น้อยงั้นรึ?”
ชายชราอีกคนถามฟ่านเหย่ผิงด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“ใช่แล้ว ข้าถูกปลดเป็นแค่อาวุโสฝ่ายงานทั่วไปก็เพราะฝีมือเจ้าเด็กนี่”
