สายฟ้าแลบแปลบปลาบ ปรากฏรอยแตกจำนวนนับไม่ถ้วนรอบ ๆ เวทีประลอง หินสีเขียวอมฟ้าแตกออกเป็นเสี่ยง ไม่อาจต้านทานคลื่นความร้อนที่ปะทุออกมาได้
หลิวอู๋เสียยืนอยู่ตรงขอบเวทีประลอง มีโอกาสที่จะถูกกลืนกินเข้าไปได้ทุกเมื่อ
ขณะที่กระบี่ฟาดฟันลงมา ไป๋ฉยงก็คลายมือออก มุมปากเผยรอยยิ้มเย็นชา
ไม่มีใครรอดจากกระบี่เล่มนี้ไปได้ นอกเสียจากว่าจะบรรลุระดับพลังชำระวิญญาณขั้นสอง
“แข็งแกร่ง แข็งแกร่งเกินไปแล้ว มองไม่เห็นพื้นที่ต่อสู้เลย!”
เหล่าศิษย์ที่อยู่ใกล้ ๆ พากันขยี้ตา พื้นที่บริเวณกลางเวทีประลองถูกเมฆสีดำปกคลุม ปราณกระบี่กลายเป็นภูเขาลูกใหญ่
ม่านกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวฉีกกระชากเวทีประลองมุมหนึ่ง มันระเบิดข้างกายของหลิวอู๋เสีย เศษหินปลิวว่อน
“เจ้าเด็กนี่ทำอะไรอยู่ ทำไมถึงยังไม่ตอบโต้!”
ม่านกระบี่พุ่งเข้ามาใกล้ หากหลิวอู๋เสียไม่ตอบโต้คงต้องตายสถานเดียว
ยิ่งเข้ามาใกล้ร่างกายก็ยิ่งสั่นคลอน เหมือนจะถูกม่านกระบี่กลืนกินเข้าไปได้ทุกเมื่อ
ไม่มีใครล่วงรู้ว่าหลิวอู๋เสียคิดอะไรอยู่ ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งไปที่การเปลี่ยนแปลงบนเวทีประลอง
“หลิวอู๋เสีย ตายซะเถอะ!”
