“ผู้อาวุโสทั้งสอง เรื่องราวเป็นเช่นนี้…”
เฉินเล่อเหยาเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อย่างละเอียด
เมื่อได้ยินคำบอกเล่าของเฉินเล่อเหยา ผู้คนรอบข้างหลายคนต่างแสดงสีหน้าไม่พอใจ การกลั่นแกล้งหลิวอู๋เสียไม่ใช่ครั้งแรก หลายคนที่เดินทางมาที่นี่ต่างก็เคยถูกหลันรั่วอวี่กลั่นแกล้งมาแล้วทุกราย
“เมื่อวานตอนที่ข้ามา ก็เป็นหญิงผู้นี้ที่ให้ข้าจ่ายหนึ่งก้อนหินวิญญาณเป็นค่าธรรมเนียม ถึงจะยอมให้ข้ากรอกข้อมูล ด้วยความโมโห ข้าจึงไม่คิดจะเข้าสอบ”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังมาจากฝูงชน ชายหนุ่มผู้หนึ่งตะโกนด้วยความโกรธแค้น
“รวมถึงข้าด้วย เมื่อห้าวันที่แล้ว ข้ามาสมัครสอบปรมาจารย์หลอมโอสถ ก็ถูกหญิงผู้นี้กลั่นแกล้งสารพัด บอกว่าข้านั้นหน้าตาอัปลักษณ์ จนต้องจำใจจากไป”
มีชายอีกคนหนึ่งเห็นพ้องด้วย เล่าถึงประสบการณ์ตรงของตัวเอง
“พวกเจ้ายังนับว่าโชคดี ข้ามาเมื่อเดือนก่อน นางกลับรังเกียจที่ข้าตัวเตี้ย แถมยังเตี้ยกว่าเตาหลอมโอสถอีก บอกว่าอย่ามาทำให้ตัวเองขายหน้า”
ชายร่างเล็กเดินออกมาจากฝูงชน ชี้หน้าต่อว่าหลันรั่วอวี่
