เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดทรมานดังออกมาจากปากของเซวียไป๋เซิง แรงสั่นสะเทือนทำให้เศษอิฐเศษหินของโรงรับจำนำสั่นก้อง
ผู้คนที่มุงดูอยู่โดยรอบต่างพากันตกใจ รีบวิ่งหนีออกจากโรงรับจำนำ
ยอดฝีมือของตระกูลเซวียคงรีบมาถึงในไม่ช้า พวกเขากลัวว่าจะถูกเล่นงานไปด้วย เป็นการดีกว่าที่จะรีบหนีก่อนที่ยอดฝีมือตระกูลเซวียจะมาถึง
หลังจากทำลายตันเถียนของเซวียไป๋เซิงแล้ว หลิวอู๋เสียก็ปัดมือเบา ๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา เตะเซวียไป๋เซิงไปด้านข้าง จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้า ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เพียงพริบตาเดียว แขกในโรงรับจำนำก็หายไปเกือบหมด เหลือเพียงไม่กี่คนที่ไม่เกรงกลัวตระกูลเซวีย ยังคงอยู่เพื่อชมความสนุกสนาน
“คุณชายหลิว ข้าทำให้ท่านเดือดร้อนแล้ว!”
เฉินเล่อเหยาเดินตามหลังมาพร้อมกับสีหน้ารู้สึกผิด หากไม่ใช่เพราะนาง หลิวอู๋เสียคงไม่ต้องมาเดือดร้อนเช่นนี้
ในใจนางรู้ดีว่าตัวนางเคยช่วยเหลือหลิวอู๋เสียไว้ ฝ่ายนั้นจึงตอบแทนน้ำใจด้วยการยื่นมือเข้าช่วยนาง
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้า ความแค้นระหว่างข้ากับตระกูลเซวียมันซับซ้อนนักต่อให้วันนี้ไม่ใช่เจ้า หากข้าเจอเซวียไป๋เซิง ข้าก็ไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่”
