หลิวอู๋เสียจงใจชะลอความเร็วลง ด้วยเพลงเท้าเจ็ดดาราในระดับปัจจุบันของเขา แม้แต่ระดับพลังชำระไขกระดูกทั่วไปก็ยังไล่ตามไม่ทัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงระดับพลังกำเนิดฟ้าพวกนี้
หลังจากพุ่งทะยานผ่านป่าทึบมาเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็ออกจากเขตของสำนักศึกษาจักรวรรดิ ด้านหน้าปรากฏพื้นที่ว่างเปล่า โดยปกติแล้วจะไม่มีใครมาที่นี่
หลิวอู๋เสียหยุดร่างของเขาลง พวกว่านจั๋วหรานล้อมรอบหลิวอู๋เสียไว้ตรงกลางอย่างรู้งาน
“ที่นี่ฮวงจุ้ยดีทีเดียว เหมาะจะเป็นที่ฝังศพของเจ้า!”
เถียนอี้หัวเราะเยาะ หลังจากฆ่าหลิวอู๋เสียได้แล้ว พวกเขาก็จะเอาใจตระกูลเซวีย ต้นไม้ใหญ่ต้นนี้ หากให้เวลาพวกเขาสองสามสิบปี สองตระกูลใหญ่ก็จะกลับมามีอำนาจอีกครั้ง
คนอื่น ๆ ต่างพากันหัวเราะเยาะเย้ย หลิวอู๋เสียวิ่งมาที่นี่เอง เท่ากับเป็นการประหยัดเวลาให้กับพวกเขา
“เจ้าพูดถูก ที่นี่ฮวงจุ้ยดีมาก น่าเสียดาย พวกเจ้าไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะได้ตายที่นี่”
ภายในดวงตาของหลิวอู๋เสียพลันปรากฏจิตสังหารอันไร้ขอบเขต ต้องการฆ่าพวกเขาให้ไม่เหลือแม้แต่ศพ ร่างของเขาพุ่งทะยานออกไปในทันที
“ลงมือ!”
