พวกเขาไม่ได้สนใจเซวียรุ่ยอีกต่อไป หันไปฝึกฝนต่อ ในที่สุดพวกเขาก็จ่ายค่าเล่าเรียนจำนวนมากเพื่อแลกสิทธิ์ฝึกฝนที่นี่ จะให้เสียเวลาไปเปล่า ๆ ได้อย่างไร
พวกเขาไม่ได้โกหก พวกเขาฝึกฝนที่นี่มาสามวันแล้ว ถ้ามีคนเข้ามา พวกเขาจะไม่รู้ได้อย่างไร
เขาเดินวนรอบลานฝึกฝน มองไปทั่วทุกแห่ง แต่หาร่องรอยของหลิวอู๋เสียไม่พบ ไอ้หนูนั่นไปไหนแล้ว?
เซวียรุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย นอกจากที่นี่แล้ว ทางแยกอื่น ๆ ล้วนเป็นทางตัน หากเข้าไปแล้ว ก็มีแต่ความตายเท่านั้น
“รีบออกไปจากที่นี่ อย่ามาขัดขวางการฝึกฝนของเรา!”
ชายสวมชุดขาวพูดขึ้นอย่างเฉียบขาด น้ำเสียงของเขาดูไม่สุภาพนัก เขาบอกให้เซวียรุ่ยออกไปทันที เพราะไม่ชอบการกระทำของเขา
ทุกคนต่างก็เห็นว่า เซวียรุ่ยไม่มีสิทธิ์ฝึกฝนที่นี่ แต่กลับบุกเข้ามาหาคนอย่างเอาแต่ใจ อาศัยที่ตระกูลเซวียมีอิทธิพล จึงไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อกฎระเบียบของสำนัก
เซวียรุ่ยกลับมาที่พื้นดินด้วยความผิดหวัง ไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็ขึ้นมาแล้ว ผู้อาวุโสกู่กับเซวีผิ่นจือต่างก็มองเขาด้วยสีหน้าสงสัย
“พี่ใหญ่เซวียรุ่ย ฆ่าเขาไปแล้วหรือ?”
