ชายชราสยิ่งสู้ยิ่งตกตะลึง ไม่สามารถบรรยายความรู้สึกในใจได้
หลังจากต่อสู้กันหลายร้อยกระบวนท่า หลิวอู๋เสียก็เหมือนสายลมที่พัดผ่าน ทุกครั้งที่เปลี่ยนกระบวนท่า ก็ทำให้เขาไม่สามารถคาดเดาได้
ราวกับก้อนกระดูกแข็ง ๆ วางอยู่ตรงหน้าเขา แต่เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนมันได้ ความรู้สึกนั้นช่างอึดอัด
ด้วยความช่วยเหลือจากม่านตาภูต กระบวนท่าของชายชราปรากฏขึ้นต่อหน้าหลิวอู๋เสียอย่างเด่นชัด ชัดเจนยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
“เจ้าหนู คิดว่าเจ้าจะหลบหนีได้นานแค่ไหน!”
ชายชราโกรธจัด ฆ่าฟันไปทั่ว ตบไปหนึ่งครั้ง เสาที่อยู่ด้านหลังก็หักลงครึ่งหนึ่ง วิหารพังทลายไปหนึ่งส่วน
ลมหายใจที่คมกริบปะทะร่างของหลิวอู๋เสีย ฉีกเสื้อผ้าของเขาออก เกือบจะโดนตบตายเสียแล้ว
หลิวอู๋เสียตกใจจนเหงื่อตก ก็ยังประเมินพลังของชายชราแห่งสำนักศึกษาจักรวรรดิต่ำไป เทียบไม่ได้กับอวิ๋นหลานเลย
“รับดาบของข้าเสีย!”
ดาบสั้นถูกยกขึ้น ชี้ไปที่ท้องฟ้า ดาบลมปกคลุมทั่วท้องฟ้า ก่อตัวเป็นเจตจำนงดาบ อาศัยสภาพแวดล้อมของสถานที่แห่งนี้ เจตจำนงดาบทำให้ชายชราตกตะลึงจนหายใจไม่ออก
“เจ้าเด็กน้อยกำเนิดฟ้า กลับเข้าใจถึงเจตจำนงดาบ!”
