เขาไม่กล้าหยุดแม้แต่วินาทีเดียว ตกใจจนคลานออกมาจากที่พักของหลิวอู๋เสีย อาศัยความมืดมิด หายตัวไปในเงามืด
ตะเกียงไฟสว่างขึ้น เรือนทั้งหลังกลายเป็นรกร้าง
“โชคดีนะ โชคดีที่ข้าทำให้เขากลัว!”
หลิวอู๋เสียพูดเบา ๆ ค่ายกลของเขาใกล้จะพังทลายแล้ว การที่จะขังจ้าวหยวนเจี่ยไว้ได้นานขนาดนี้ก็ถึงขีดจำกัดแล้ว หากต่อสู้ต่อไป จ้าวหยวนเจี่ยก็หลุดพ้นจากค่ายกลได้อย่างแน่นอน และจะต้องฆ่าเขาแน่
อาศัยพลังจากค่ายกลเท่านั้นจึงทำร้ายเขาได้ แต่นั่นเป็นเพียงบาดแผลเล็กน้อยที่ไม่ร้ายแรง
อีกฝ่ายอยู่ในระดับพลังชำระไขกระดูกขั้นต่ำ ทำได้ขนาดนี้ก็ถือว่าสุดยอดแล้ว
รื้อถอนค่ายกลแล้ว คืนนี้น่าจะไม่มีใครมาอีกแล้ว นั่งคุกเข่าบนเตียง กลืนกินปราณวิญญาณอย่างบ้าคลั่ง พยายามเพิ่มพูนพลังให้มากที่สุด
ทางทิศตะวันออกมีแสงสีเงินปรากฏขึ้น แสงแรกของดวงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา หลิวอู๋เสียถอนตัวออกจากการฝึกฝน
เดินลงจากเตียง ราวกับดาบเทพอันล้ำค่า ดึงออกมาอย่างฉับพลัน พลังอันน่าสะพรึงกลัว ปกคลุมทั่วท้องฟ้า
ท้องฟ้าเหนือลานเรือนถูกห่อหุ้มด้วยเจตจำนงดาบอันมองไม่เห็น หากมีคนเข้ามาใกล้ จะต้องถูกเจตจำนงดาบฉีกออกเป็นชิ้น ๆ
