พูดจบ หลิวอู๋เสียก็หันหลังกลับเข้าไปในเรือนโดยไม่สนใจฉีหนิงอวิ๋นกับจ้าวหยวนเจี่ยอีกต่อไป
ฉีหนิงอวิ๋นไม่เคยถูกปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเย็นชา
“อาจารย์ ทำไมเมื่อครู่นี้ท่านถึงไม่ช่วยข้าเล่า!”
ฉีหนิงอวิ๋นไม่เข้าใจ นางตั้งใจจะอาศัยพลังจิตของอาจารย์เพื่อบีบบังคับให้หลิวอู๋เสียสละสิทธิ์ฝึกฝนในถ้ำเพลิงตะวัน
นางเป็นศิษย์อักษรลึกล้ำ หากนางลงมือกับหลิวอู๋เสีย ผู้คนจะคิดว่านางรังแกเด็ก
การใช้พลังจิตของอาจารย์บีบบังคับหลิวอู๋เสียให้สละสิทธิ์ฝึกฝนด้วยตัวเองนั้น เป็นเรื่องที่แตกต่างออกไป หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ผู้คนจะไม่ตำหนินาง
การยินยอมให้สละสิทธิ์ฝึกฝนกับถูกบีบบังคับให้สละสิทธิ์ฝึกฝนนั้นแตกต่างกัน
จ้าวหยวนเจี่ยรู้สึกลำบากใจ เขาไม่สามารถบอกฉีหนิงอวิ๋นได้ว่า เขาได้สัมผัสถึงรสชาติความตายเมื่อครู่นี้
จิตวิญญาณของเขาหยุดหายใจเมื่อหลิวอู๋เสียจ้องมองมาที่เขา
ราวกับว่ามือของยมทูตกำลังบีบคอเขา เขาไม่หายใจและกำลังจะขาดใจ
“เด็กคนนี้มีบางอย่างที่แปลกประหลาด เขาสามารถเพิกเฉยต่อพลังจิตของข้าในระดับพลังชำระไขกระดูกได้”
