เมื่อเอาชนะสามพี่น้องแมงป่องพิษได้ อวี๋อีฝานก็พลันเข้ามา ชวนให้จินตนาการไปต่าง ๆ นานา
“พี่หลิววางใจเถอะ ข้ายังดูถูกตระกูลเซวียอยู่เลย และไม่ได้เป็นสุนัขตัวหนึ่งของพวกเขาด้วย”
อวี๋อีฝานมั่นใจมาก สองศิษย์ที่อยู่ข้างหลังเขายืนอยู่ไกล ๆ ไม่ให้ใครเข้าใกล้ และพูดคุยกันสองคนเพื่อไม่ให้คนอื่น ๆ ได้ยิน
ไม่สนใจตระกูลเซวียเลย ดูเหมือนว่าอวี๋อีฝานจะมีฐานะสูงส่งมาก อย่างน้อยก็ตระกูลของเขาจะไม่ด้อยกว่าตระกูลเซวีย
“พี่อวี๋มาหาข้ามีเรื่องใดหรือ?”
เมื่อไม่ใช่คนของตระกูลเซวียมาส่งมา อวี๋อีฝานเป็นใคร หลิวอู๋เสียก็ไม่ได้สนใจที่จะรู้
เขามาเพื่อโอสถและเคล็ดวิชายุทธ์ด้วยหรือ?
เป็นไปได้น้อยมาก แม้แต่ตระกูลเซวียก็ไม่สนใจ คนแบบนี้จะขาดโอสถและเคล็ดวิชายุทธ์ได้อย่างไร?
มีเพียงทางเลือกเดียวคือมาหาถ้ำเพลิงตะวัน
“พี่หลิวไม่สนใจฐานะของข้าหรือ?”
อวี๋อีฝานไม่ได้รีบร้อนที่จะบอกเหตุผลที่มาของเขา เขายิ้มให้หลิวอู๋เสีย ในระหว่างการสอบ พวกเขาไม่เคยสนทนากัน จึงไม่คุ้นเคยกัน
“ไม่สนใจ!”
คำตอบของหลิวอู๋เสียทำให้อวี๋อีฝานยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาไม่ชินกับการกระทำที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ เขาจึงหัวเราะแห้ง ๆ
