ทุกคนมาชุมนุมกันตรงนี้ ส่วนที่เหลือก็ไปดูแลนักเรียนที่ได้รับบาดเจ็บ
เฉินหลงถูกพยุงตัวเข้ามา มองหลี่ลี่ด้วยแววตาซับซ้อน “พี่ใหญ่หลี่ นี่เจ้าหรือ? ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย เจ้าคนเดียว เอาชนะรุ่นพี่ได้เจ็ดคน?”
หลี่ลี่ยิ้ม “ในโลกนี้มีพลังเป็นใหญ่ ใครมีพลังมากกว่า คนนั้นก็คือผู้ยิ่งใหญ่ คนนั้นก็มีสิทธิ์รังแกผู้อื่น พวกเจ้าจงฝึกฝนกันให้ดี ในอนาคตให้ตามข้ามา อย่าให้ใครมารังแกได้อีก”
“ครับ หัวหน้าหลี่”
“ครับ พี่ใหญ่หลี่”
แววตาของเหล่านักเรียนเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เพื่อนร่วมชั้นของหลี่ลี่ก็มาถึง จากนั้นนักเรียนที่ถูกส่งไปส่งจดหมาย ก็พานักเรียนอีกกว่าสี่สิบคน เดินทางมาถึงเชิงเขาอย่างคึกคัก
ตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว คนพวกนี้ยังขนคบเพลิงมาด้วยสิบกว่าอัน
หลี่ลี่เคยฝึกเคล็ดวิชายามค่ำคืน ดวงตามองเห็นได้ดีเยี่ยม ในความมืดมิดจึงมองเห็นได้ชัดเจนราวกับกลางวัน
เห็นได้ชัดว่าคนที่นำหน้าเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาบึ้งตึง ดวงตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสัน เพียงแค่ปราดตามองก็รู้ว่าเป็นคนโหดเหี้ยม
เขาก้าวเข้ามา “ข้าชื่อเฟยหย่ง หัวหน้ากลุ่มที่ห้า เจ้าชื่ออะไร? เห็นหน้าไม่คุ้น เป็นหัวหน้ากลุ่มไหน?”
หลี่ลี่ตอบอย่างไม่ดูถูกหรือยโส “ข้าเป็นนักเรียนใหม่ กลุ่มยังไม่ถูกจัดลำดับ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันจัดแล้ว หินวิญญาณเอามาหรือยัง? รีบเอามา ข้าจะได้ปล่อยคนของเจ้าไป”
“เจ้า!” เฟยหย่งโกรธจนพูดไม่ออก กัดฟันกรอด ใบหน้าบ
