บทที่ 18 วิชาเทวะไร้เทียมทาน
นี่คือต้นไม้ที่มีขนาดใหญ่จนคนโอบรอบยังไม่มิด ต้องมีอายุร่วมร้อยปีแล้ว ครั้งหนึ่งตอนที่เขาฝึกเคล็ดวิชาปราณชิงหง จนบรรลุเป็นการแปรผันวิญญาณระดับสี่ ขอบเขตการแปรผันกระดูก เขาเคยใช้ต้นไม้ใหญ่เช่นนี้ฝึกหมัด ต้นไม้ก็แค่สั่นไหวจากหมัดเดียวของข้าเท่านั้น
“ครืน!” เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ต้นไม้ใหญ่ทั้งต้นถูกกระแทกจนล้มครืน รากทั้งรากโผล่พ้นดิน ก่อเป็นฝุ่นดินกระจายฟุ้ง
“หา? วิชาฤทธิ์เทพมังกรสวรรค์ของวิญญาณยุทธ์ขั้นหนึ่งจริง ๆ หรือ? ทำไมถึงร้ายกาจเช่นนี้?”
หลี่ลี่ยืนตะลึง นานเท่าใดไม่อาจทราบได้จึงได้สติ
“วิชาฤทธิ์เทพมังกรสวรรค์นี้ นับเป็นวิชาเทวะชั้นยอด หาได้เปิดเผยแก่ผู้อื่นโดยง่ายไม่ มิเช่นนั้นจะนำหายนะมาสู่ตัว!”
เขาเข้าใจดีถึงความหายนะจากการครอบครองสมบัติล้ำค่า
ดูท่าปราณจากศิลาเทวาลัยจะถูกข้าดูดซับไปไม่น้อย มิเช่นนั้นคงไม่เก่งกาจถึงเพียงนี้
ว่าแล้ว เขาก็เริ่มดูดซับปราณจากศิลาเทวาลัยต่อ ตอนนี้ เขาได้ดูดซับปราณจากสถานที่ซึ่งปราณเข้มข้นที่สุดสองแห่งในหุบเขาอาวุธไร้ค่าไปแล้วกว่าครึ่ง เขาไม่กล้าดูดซับจากสองแห่งนี้ต่อแล้ว
หากที่นี่กลายเป็นสถานที่ไร้ซึ่งปราณโดยสิ้นเชิง คงเป็นเรื่องแปลกประหลาดยิ่งนัก อาจนำพาเรื่องเดือดร้อนมาให้โดยไม่จำเป็น
หลี่ลี่หาสถานที่ใหม่เพื่อดูดซับปราณ รอจนฟ้าใกล้ค่ำ คิดในใจว่าจะกลับไปกินข้าวก่อน แล้วค่อยสืบข่าว ดูว่าเหอวั่นมีความเคลื่อนไหวอันใดบ้าง
