คนกลุ่มหนึ่งกำลังคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้
โชคดีที่ลูกธนูไม่ได้ยิงเข้ากระโจมของพวกเขา ไม่อย่างนั้นพวกเขาก็คงตายไปแล้ว
“นี่มันช่างน่ากลัวอะไรเช่นนี้ มีคนพยายามลอบฆ่าพวกเราอย่างโจ่งแจ้งในสำนักศึกษาจักรวรรดิ ถ้าเรื่องนี้ถึงหูผู้อาวุโสของสำนักศึกษาจักรวรรดิ พวกเขาจะต้องโกรธมากแน่”
การตายของเฝิงปิ่งฉวนไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ประเด็นสำคัญคือความปลอดภัยของพวกเขาถูกคุกคาม นี่มันสำนักศึกษาจักรวรรดิ ยังไม่ทันได้เข้าเรียนอย่างเป็นทางการเลย แต่ชีวิตของพวกเขากลับตกอยู่ในอันตราย นี่ถือเป็นการทำลายชื่อเสียงของสำนักศึกษาจักรวรรดิอย่างร้ายแรง
ใครกันนะที่เข้ามาลอบฆ่าพวกเขาตอนดึกดื่น ช่างเป็นปริศนาที่หาคำตอบไม่ได้ แน่นอนว่าไม่ใช่หลิวอู๋เสีย เขาไม่น่าจะฆ่าตัวตายเอง ต้องมีคนอื่นแน่
“อาจเป็นเซวียผิ่นจือก็ได้”
เมื่อวานบ่าย เซวียผิ่นจือต้องการประหารชีวิตหลิวอู๋เสีย แต่เฉินเล่อเหยาเข้ามาขัดขวางไว้ เขาอาจโกรธแค้นจึงมาลอบฆ่าตอนดึก
“เป็นไปไม่ได้ เซวียผิ่นจือถึงจะต้องการฆ่าเขา ก็คงใช้คนอื่นเป็นเครื่องมือ คงไม่มาด้วยตัวเองตอนดึกแบบนี้ให้สำนักจับได้”
