นั่งลงขัดสมาธิ รักษาปราณแท้ให้เต็มเปี่ยมตลอดเวลา เพื่อรับมือกับปัจจัยที่ไม่แน่นอนที่อาจเกิดขึ้น
นั่งอยู่บนลำต้นของต้นไม้ ประสาทสัมผัสทั้งห้าเปิดกว้าง ไม่ว่าลมพัดหรือใบไม้ไหว เขาก็สังเกตเห็นได้หมด
ความหนาวเย็นแผ่ซ่านเข้ามา หลิวอู๋เสียลืมตา เคล็ดไท่หวงสูบกลืนสวรรค์ดูดกลืนพลังปราณในรัศมีหลายหมื่นหมี่เข้าไป ดูดกลืนต่อไปก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว
“แปลกจัง เสียงแมลงรอบข้างหายไปหมด” หลิวอู๋เสียใช้ตาม่านตาภูตมองทะลุผ่านต้นไม้หลายชั้นออกไปไกลถึงหนึ่งพันหมี่
รอบข้างเงียบสงัด แม้แต่สัตว์ป่าในป่าดึกดำบรรพ์นี้ ก็หลับใหลหมดแล้ว แต่ก็ยังมีสัตว์อสูรขนาดเล็กออกมาหากินอยู่บ้าง แต่คืนนี้ช่างประหลาดเสียจริง
“กลิ่นอายสังหาร!”
อากาศมีกลิ่นอายสังหารจาง ๆ ปกติแล้วไม่ง่ายที่จะสังเกตเห็น แต่หลิวอู๋เสียใช้ตาม่านตาภูตสัมผัสได้ กลิ่นฆ่าคนนี้ถูกปล่อยออกมาเมื่อนานมาแล้ว
ตาม่านตาภูตยังคงขยายออกไป ต้นไม้ข้างหน้าค่อย ๆ กลายเป็นสีโปร่งใส มองทะลุผ่านได้ มองไปรอบ ๆ แวบหนึ่ง รู้สึกหนาวเย็นขึ้นมา
“ช่างเป็นฝีมือดีจริง ๆ!” คนธรรมดามองไม่เห็นไกลถึงหลายพันหมี่
หลิวอู๋เสียใช้ตาม่านตาภูต ต้นไม้ที่บดบังสายตาก็หายไปหมด มองเห็นทั้งภูเขาได้อย่างแจ่มชัด
สี่ทิศ มีผู้คนมากกว่าร้อยคนที่ล้อมเขาไว้ พลังของพวกเขาไม่ต่ำเลย ส่วนใหญ่อยู่ในระดับพลังชำระวิญญาณ ระดับพลังกำเนิดฟ้ามีมากกว่า และมีระดับพลังชำระไขกระดูกปะปนอยู่ด้วย
ปิดกั้นทุกเส้นทาง
