เถียนฉีซาโกรธจัด เหล่าศิษย์ของตระกูลเถียนที่ตายไป ล้วนเป็นลูกหลานญาติสนิทของเขาทั้งสิ้น กลับต้องมาตายไปต่อหน้าต่อตาใต้คมดาบของหลิวอู๋เสีย
เลือดไหลรวมกันเป็นแม่น้ำ ย้อมพื้นเป็นสีแดง หิมะสีขาวถูกเลือดร้อน ๆ สาดใส่ ละลายอย่างรวดเร็ว กลายเป็นน้ำสีแดงไหลไปชนกำแพงทั้งสองข้าง
กลิ่นคาวเลือดรุนแรง กระตุ้นจมูกของทุกคนในที่นั้น คนขี้ขลาดกลัวจนตัวสั่น เกือบหมดสติไป
ว่านหรงเจ๋อพูดไม่ออก บุตรชายของเขาถูกหลิวอู๋เสียฟันคอขาด สมองของเขาว่างเปล่า ลืมหายใจ ลืมที่จะมีชีวิตอยู่
“หลิวอู๋เสีย ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้น ๆ!” ไม่สามารถอธิบายอารมณ์ในขณะนี้ได้ ทำได้เพียงใช้คำพูดที่เลวร้ายเช่นนี้เพื่อระบายความโกรธภายใน
เส้นเลือดปูดโปนบนใบหน้า สองหมัดกำแน่น จิตสังหารน่าสะพรึง แผ่ทะลุฟ้าสะเทือนดิน เต็มไปทั่วท้องถนน
เดินออกมาทีละก้าว แต่ละก้าวกลิ่นอายสังหารบนร่างก็เข้มข้นขึ้นหลายส่วน เหมือนกระแสน้ำพัดศพที่เท้าของเขาออกไป
ยอดฝีมือตระกูลว่านด้านหลังตามว่านหรงเจ๋อมาติด ๆ แววตาแต่ละคนเหมือนสัตว์ป่าที่คอยล่าผู้คน และหวังจะกินหลิวอู๋เสียลงไปทั้งเป็น
เถียนฉีซาขยับแล้ว ล้อมเข้ามาจากอีกฝั่ง ป้องกันไม่ให้หลิวอู๋เสียหลบหนี
“ไอ้สารเลว วันนี้ข้าไม่ฆ่าเจ้าก็ไม่ขอเป็นคนแล้ว!” เถียนฉีซาคำรามออกมาแต่ละคำ น้ำเสียงก็สูงขึ้นส่วนหนึ่ง
สองตาสวีอี้หลินเผยความตื่นตะกลึงลึกล้ำ ผ่านไปสิบวัน กำลังรบของหลิวอู๋เสียก็ทะยานเกินกว่าพันเท่าแล้ว
คนที่ต
