ซากศพกองพะเนินเทินทึก กลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั่ว ผนังด้านข้างเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด
ทุกคนรู้สึกมึนงง ผู้คนเหล่านี้เมื่อครู่ยังมีชีวิตอยู่ แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว พวกเขาก็ตายหมดแล้ว
“แฮ่ก แฮ่ก..”
เสียงหายใจหอบดังมาจากอกของเถียนฉีซา
ไอสีขาวพุ่งออกมาจากปากของเขากลายเป็นหมอกควัน
“ตายแล้ว ตายหมดแล้ว!” ว่านปู้ถงข้าฟูกระจายเหมือนคนบ้า ไหนเลยจะดูสง่างามเหมือนเจ้าตระกูล
มองดูลูกหลานญาติมิตรนอนตายจมกองเลือดอยู่ตรงหน้า แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้
สายตาของเซวียหยางเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาไม่โกรธมากนัก แต่ก็ไม่ได้โกรธน้อย
ฆ่าสวีอี้หลินไปแล้ว เขาก็ยังสามารถกำจัดคนทั้งตระกูลสวีได้
สูญเสียตระกูลว่านและเถียนไป หรือไม่ก็หาสองตระกูลใหม่มาแทนก็ได้ ในเมืองชางหลันยังมีตระกูลเล็ก ๆ อีกมากมายที่รอคอยโอกาสอยู่
มือทั้งสองข้างของฉีเอินสือกำแน่นอยู่ใต้แขนเสื้อ ไม่มีใครมองเห็นได้ แต่มือทั้งสองข้างของเขากำลังสั่นอย่างรุนแรง ผู้คนมากมายตายไป เขาไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้
บนมหาทวีปเจินอู่ ผู้ที่อ่อนแอย่อมถูกยอดฝีมือเหยียบย่ำ แม้แต่ราชวงศ์ต้าเยี่ยนก็ยังไม่สามารถแทรกแซงการต่อสู้ระหว่างตระกูลต่าง ๆ ได้
ตราบใดที่ไม่เกิดเรื่องใหญ่โต ราชวงศ์ต้าเยี่ยนจะไม่แทรกแซง
เว้นเสียแต่ว่าพวกมันจะทรยศและหันไปเข้ากับศัตรู แล้วราชวงศ์ต้าเยี่ยนจึงจะออกมาแทรกแซง
“เฮือก!”
เสียงถอนหายใจดังขึ้นทั่วทุกหนทุกแห่ง
ศพเกลื่อนกลาด เลือดนองพื้น กองศพและทะเล
