วันรุ่งขึ้น!
เมืองชางหลันเปิดประตูต้อนรับผู้มาเยือนจากทั่วทุกสารทิศเช่นเคย
ร้านค้ามากมายในเมืองเปิดทำการตามปกติ แต่สิ่งที่แปลกก็คือวันนี้เมืองชางหลันเต็มไปด้วยบรรยากาศที่วังเวง
เมื่อฤดูหนาวใกล้เข้ามาทุกที เกล็ดหิมะก็เริ่มโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า
เจ้าของร้านคนหนึ่งเปิดประตูบานสุดท้าย ขยับคอเล็กน้อย และเอามือทั้งสองข้างสอดเข้าไปในแขนเสื้อ “อากาศชิบหายแบบนี้ วันนี้คงขายไม่ดี ปิดร้านแต่หัววัน กลับเรือนไปกอดเมีย นอนให้สบายดีกว่า”
บนถนนไม่มีผู้คน อาจเป็นเพราะอากาศที่หนาวเย็น หรืออาจเป็นเพราะมีเรื่องใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น
“ตึง!”
เสียงดังตึง ๆ ดังมาจากพื้นดินไกลออกไป ราวกับแผ่นดินไหว เจ้าของร้านหลายคนเดินออกมา มองไปยังถนนที่อยู่ไกลออกไป
ในชั่วพริบตา!
บนท้องถนนก็เกิดความโกลาหล ร้านค้าส่วนใหญ่เลือกที่จะปิดร้าน พวกเขาเพิ่งเปิดร้านได้ไม่นาน ก็ต้องมาปิดแบบนี้ มันผิดปกติเกินไป
“นั่นมัน… คนของตระกูลเถียนกับตระกูลว่านนี่ พวกเขามุ่งหน้าไปทางตระกูลสวี” เจ้าของร้านเล็ก ๆ หลายคนมารวมตัวกันและพูดคุยกันด้วยเสียงต่ำ
“ข้านึกออกแล้ว วันนี้เป็นวันครบกำหนดหนึ่งเดือนนี่ ข้าลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร?”
ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ยื่นหัวออกมา มองไปทางตระกูลสวี
หิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ บนถนนราวกับปูพรมสีเงินบาง ๆ เสียงฝีเท้าเหยียบลงไป ดังเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ
“ปิดร้าน พวกเราก็ไปดูกันเถอะ ท้องฟ้าของเมืองชางหลันกำลังจะเปลี่ย
