ลักทั้งสามไม่รู้วิธีการหลอม พวกเขาจึงไม่สามารถหลอมขึ้นมาได้เลย
สายตาที่ทุกคนมองหลิวอู๋เสียเปลี่ยนไป มีความเคารพยำเกรงและหวาดกลัวเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อย!
ชายผู้นี้ช่างน่ากลัวเหลือเกิน น่ากลัวจนขนลุกชูชัน
ตู้หมิงเจ๋อหน้าซีดเผือด ร่างกายอ่อนล้าทรุดลงนั่งกับพื้น เหงื่อเย็นไหลรินอาบรดเสื้อผ้า
เซียวหมิงอี้ร่างกายสั่นเทิ้มราวกับลูกนก ร่างกายพิงโต๊ะเอาไว้ ไม่ให้ตัวเองล้มลง
เหวินซงตกใจจนเกือบจะฉี่ราดกางเกง กำลังหาโอกาสหลบหนี
“ผู้ตัดสินทั้งสาม ท่านคิดเห็นอย่างไร?”
เคอเหวินถาม ขอความคิดเห็นจากพวกเขา จากคำตอบที่เห็น คำตอบของหลิวอู๋เสียนั้นเหนือกว่าจี้หยาง รวมถึ ตู้หมิงเจ๋อและคนอื่น ๆ
อธิบายได้ละเอียดกว่า แล้วยังเขียนชื่อโอสถออกมาอีก ครั้งนี้ดูซิว่าพวกเขาจะว่าอย่างไร
มุมปากของทั้งสามคนมีรสขมปร่า เหตุผลที่หลิวอู๋เสียให้ประกาศคำตอบ ก็เพื่อยืมปากของทุกคน ไม่ให้ผู้ตัดสินทั้งสามมีโอกาสโต้แย้ง
“ลอกเลียนแบบ เขาต้องลอกเลียนแบบแน่ ๆ ถึงแม้จะเขียนชื่อโอสถถูกต้อง แต่จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะรู้วิธีการหลอม ย่อมต้องมีคนแอบบอกคำตอบที่ถูกต้องให้เขาแน่ ๆ แล้วยังมีวิธีการหลอมพวกนี้ เขาก็แต่งขึ้นเองทั้งนั้น”
อวิ๋นหลานกระโดดออกมา กล่าวหาว่าหลิวอู๋เสียลอกเลียนแบบ
“ถูกต้อง ต้องเป็นการลอกเลียนแบบแน่ ๆ!” หนานกงฉีรีบพูดตาม บททดสอบของเขานั้นถูกต้องยิ่งกว่าคำตอบที่ถูกต้องเสียอีก ถ้าไม่ใช่การลอกเลียนแบบแล้วจะเป็นอะไรได้
“น่
