ทำให้มีศัตรูเพิ่มขึ้นมากมายโดยไม่รู้ตัว ปี้กงอวี่ก็ไม่คาดคิดมาก่อนเช่นกัน จึงพูดคำขอโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ข้าเหนื่อยแล้ว ขอตัวไปพักก่อน”
หลิวอู๋เสียโบกมือ เขาไม่อยากฟังเรื่องเหล่านี้ จึงหันหลังกลับเข้าไปในบ้าน ปิดประตูห้องทิ้งให้ปี้กงอวี่และเหลยเทายืนอยู่ในลานบ้าน มองหน้ากันและหัวเราะอย่างขมขื่น
“เขายังโกรธพวกเราอยู่แน่เลย”
เหลยเทาทำท่าสิ้นหวัง หากเป็นเขา เขาก็คงจะโกรธเช่นกัน การเป็นตัวแทนของเมืองชางหลันในการประลองแยกแยะสมุนไพร แต่กลับมีศัตรูเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว ใครก็คงทำใจไม่ได้
“หลังจากนี้พยายามช่วยเหลือตระกูลสวีให้มากที่สุด เพื่อชดเชยความผิดพลาดในวันนี้”
ปี้กงอวี่ถอนหายใจ เขาทำได้เพียงช่วยเหลือตระกูลสวีให้มากที่สุด
เขานั่งสมาธิบนเตียง แล้วเริ่มกระคุ้นเคล็ดไท่หวงสูบกลืนสวรรค์ ฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง การที่ไปสร้างเรื่องกับคนมากมายเช่นนี้ หนทางที่ดีที่สุดคือพยายามยกระดับการฝึกฝน
พลังปราณอันน่าสะพรึงกลัวก่อตัวเป็นของเหลวลอยตัวอยู่เหนือหลิวอู๋เสีย รวมตัวกันเป็นสายฝนแห่งพลังปราณ
ติ่งเทพสูบกลืนสวรรค์ราวกับสัตว์ร้ายที่ตะกละตะกลาม กินอย่างบ้าคลั่ง ของเหลวสีเขียวเข้มหยดออกมาจากนั้น
ตันเถียนไท่หวงยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ยังคงขยายอาณาเขตอย่างต่อเนื่อง สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือมีหน่ออ่อนใหม่ ๆ งอกขึ้นมาจำนวนมาก เหมือนต้นหญ้าเล็ก ๆ งอกออกมา และเหมือนต้นไม้ใหญ่ที่สูงตระหง่านกำลังตื
