ห้าเป็นเหมือนหมูเหมือนหมา ยอมให้หลิวอู๋เสียฆ่าได้ตามใจชอบ
เซียวหมิงอี้ตัวสั่นไปทั้งตัว ร่างกายสั่นเทาเหมือนร่อนแกลบ ขยับตัวไม่ได้ ขาสองข้างชาไปหมด ดวงตาเผลอมองไปที่อวิ๋นหลานโดยไม่รู้ตัว เขายังไม่อยากตาย และไม่อยากคุกเข่าลง
“อย่า… อย่าฆ่าข้า!”
ตู้หมิงเจ๋อจิตใจล่มสลายโดยสิ้นเชิง เขาพูดคำสามคำนี้ออกมาอย่างยากลำบาก ทำให้ผู้คนจำนวนมากส่ายหัวถอนหายใจ เมื่อปีที่แล้วเขาเป็นตัวแทนของเมืองหนิงและได้ผลงานดีเยี่ยมอยู่ในอันดับหก แต่ปีนี้กลับตกต่ำถึงเพียงนี้
อัจฉริยะด้านการหลอมโอสถผู้ยิ่งใหญ่ในยุคนี้แทบจะไร้ค่าไปแล้ว
“ฆ่าเจ้า… ข้ายังรู้สึกว่ามันทำให้มือข้าสกปรกเลย”
เก็บดาบสั้นกลับเข้าฝัก สายตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย ทำให้ตู้หมิงเจ๋ออับอายจนแทบมุดดินหนีได้ มือทั้งสองกำแน่น ความเกลียดชังที่ไม่มีที่สิ้นสุดแผดเผาออกมาจากอกของเขา แต่ไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าแม้แต่ก้าวเดียว ฟันกัดกันดังกรอดจนริมฝีปากแตกเป็นแผล แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ
น่าอับอาย!
ต่อหน้าเหล่าปรมาจารย์หลอมโอสถจากสามสิบห้าเมือง กลับต้องประสบกับความอัปยศอดสูเช่นนี้ ต่อไปจะยังมีหน้าไปพบผู้คนได้อย่างไร
ตู้หมิงเจ๋อเหมือนกับคนสิ้นสติยืนอยู่ที่เดิมอย่างมึนงง ยังคงจมอยู่กับภาพดาบเมื่อครู่ ไม่สามารถดึงตัวเองกลับมาได้
“หรือว่าข้าตาฝาดไป!”
หนานกงฉีขยี้ตาแรง ๆ ไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า ตู้หมิงเจ๋อไม่เพียงแต่มีพรสวรรค์ในการหลอมโอสถที่สูงส่ง แต่ย
