แววตายั่วเย้า ทำเอาในใจเซียวหมิงอี้สะอึก ไม่สงบอยู่บ้าง
“เอาล่ะ การระบุยารอบแรกสิ้นสุด ขอให้ปรมาจารย์หลอมโอสถทุกท่านพักด้านข้าง อีกครึ่งชั่วยามจะประกาศอันดับ”
ผู้ดูแลหัวประกาศคำหนึ่ง มัวกระดาษทั้งหมดจะได้รับการให้คะแนนจากผู้ตัดสินทั้งสาม สูตรโอสถจะวางแยกไว้ ไม่ได้วางรวมกับม้วนกระดาษ
“พี่หลิว สี่สูตรโอสถสุดท้ายของเจ้าคงไม่ใช่ของจริงกระมัง!”
ไม่ว่าจริงหรือไม่ อย่างน้อยก็หลอกทุกคนได้หมดแล้ว จั่วหงเดินเข้ามาพร้อมกับอวิ๋นหลานและหญิงสาวอีกคนหนึ่ง เดินตามหลังจั่วหง นัยน์ตาที่สวยงามของนางสำรวจหลิวอู๋เสียตั้งแต่หัวจรดเท้า
จั่วหงคิดว่าตัวเองทำไม่ได้แน่ ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็เขียนสูตรโอสถได้ถึงสี่แผ่น จึงได้ถามเช่นนั้น
“จริงหรือไม่ก็ช่างเถอะ อย่างน้อยหากเขียนผิดก็ไม่หักคะแนน”
หลิวอู๋เสียยักไหล่ ทำให้อวิ๋นหลานและหญิงสาวอีกคนหัวเราะคิกคัก พวกนางรู้สึกขบขันกับเขา
จั่วหงหน้าซีดเผือด คำพูดของหลิวอู๋เสียทำให้เขาอึ้งไปชั่วขณะ จากนั้นก็ยิ้มออกมา เขาพูดถูก ความจริงหรือไม่สำคัญหรือ?
“ข้าจะแนะนำให้พวกเจ้ารู้จัก ท่านผู้นี้คือกู่หยงซวงปรมาจารย์หลอมโอสถแห่งเมืองอิ๋ง”
