คำพูดที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ เรียกเสียงโห่โหยหวีดได้มากมาย
เหลยเทาขมวดคิ้ว ชักกริชออกมาจากเอว ยื่นให้หลิวอู๋เสีย
ท่ามกลางสายตาของทุกคน หลิวอู๋เสียชักกริชออกมา ฟันลงไปยังภาพวาดขุนเขาสายน้ำบนโต๊ะ
“พี่หลิว หยุดเถอะ!”
ตู้หมิงเจ๋อตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก ตะโกนบอกให้หลิวอู๋เสียหยุด
“บ้าไปแล้ว ไอ้นี่บ้าไปแล้ว!”
ผู้คนรอบข้างต่างพากันตกใจ ภาพวาดขุนเขาสายน้ำนี้มูลค่าหนึ่งล้านเหรียญทอง ที่สำคัญกว่านั้นคือ ภาพวาดขุนเขาสายน้ำนี้แฝงไว้ด้วยพลังแห่งวิถียุทธ์ ไม่สามารถวัดค่าได้ด้วยเหรียญทอง
สายตาของขวงจ้านหดตัวลง เขาไม่สามารถหยุดยั้งได้ทันแล้ว นี่เป็นสิ่งที่บรรพบุรุษตระกูลขวงวาดขึ้น หากถูกทำลายด้วยมือของผู้อื่น ย่อมนับเป็นการดูถูกวิถีแห่งการวาดภาพอย่างรุนแรง
“หัวสมองมันคงถูกประตูหนีบเข้าแล้วสิ ดี ๆ อยู่ดี ๆ จะมาใช้กริชตัดมันทำไม”
ว่านอีชุนหน้าตื่นตกใจ ถอยหลังไปหลายก้าว กลัวว่าจะถูกโรคติดต่อ
ทุกคนต่างพากันตกใจ ตาเบิกกว้าง มองดูกริชตัดลงไป เหลยเทานั่งลงบนเก้าอี้ด้านหลังอย่างหมดแรง “จบแล้ว จบแล้วจริง ๆ”