เขาหยิบกระดาษเยื่อไผ่ที่ซื้อมาปูลงบนม้วนภาพที่ถูกตัดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ฉีกผ้าน้ำมันและเส้นไหมออก เหลือเพียงกระดาษเยื่อไผ่แผ่นเดียว ครึ่งบนยังคงสมบูรณ์ดี ครึ่งล่างเส้นไหมถูกดึงออกแล้ว ถูกน้ำกัดเซาะจนดูน่าเกลียด
เขาหยิบสีที่ผสมไว้แล้ว ทาลงบนกระดาษเยื่อไผ่ด้วยแปรงขนละเอียด กระดาษเยื่อไผ่แผ่นนี้และม้วนภาพด้านบน แนบสนิทเข้าด้วยกัน
แต่ละขั้นตอนทำอย่างละเอียดอ่อน ราวกับกำลังลูบไล้ผิวที่บอบบางของทารก ทันใดนั้นภาพจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษเยื่อไผ่ ราวกับถูกแกะสลักขึ้นมา
จากนั้นเขาก็นำกระดาษเยื่อไผ่ทั้งแผ่นลงไปล้างในน้ำไหลข้าง ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สีบนกระดาษจางลงเรื่อย ๆ เขาหยิบกระดาษเยื่อไผ่ขึ้นมาวางราบบนโต๊ะ กระดาษเยื่อไผ่ชนิดนี้ทนน้ำได้ดีเยี่ยม เพราะกระดาษทำมาจากขนสัตว์ปีศาจ เมื่อโดนน้ำ ขนสัตว์จะดูดซับน้ำเข้าไป
กระดาษเยื่อไผ่ค่อย ๆ แห้ง ครึ่งหนึ่งของภาพวาดขุนเขาสายน้ำก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน
“นี่มัน…”
ขวงจ้านถึงกับเซ ตรงหน้าเขากำลังทำภาพปลอมออกมาได้เหมือนทุกกระเบียด นี่เป็นไปได้อย่างไร ภาพทุกภาพของพวกเขาล้วนผ่านกระบวนการแกะสลักอย่างประณีต กว่าจะมาเป็นม้วนภาพได้
