หอตันเป่าอยู่ภายใต้สำนักเทียนเป่า หลิวอู๋เสียรู้เรื่องนี้มานานแล้ว
ราชวงศ์ต้าเยี่ยน เมืองหลวงมีหอตันเป่าสาขาใหญ่ตั้งอยู่ เมืองใหญ่ต่าง ๆ ตั้งสาขาย่อย แทบจะครองตลาดโอสถของราชวงศ์ต้าเยี่ยนถึงเก้าส่วน
เพื่อกระตุ้นให้ปรมาจารย์หลอมโอสถพัฒนาทักษะและเพิ่มพูนความสามารถ หอตันเป่าสาขาใหญ่กำหนดให้มีงานแลกเปลี่ยนโอสถปีละครั้ง พูดง่าย ๆ ก็คือ ให้สาขาย่อยต่าง ๆ แข่งขันกัน ใครได้อันดับหนึ่ง หอตันเป่าสาขาใหญ่จะมอบสมบัติล้ำค่าให้
งานชุมนุมที่ดีย่อมส่งเสริมการพัฒนา หอตันเป่าทำแบบนี้ก็ถูกต้องแล้ว ถ้ามัวแต่ยึดติดอยู่กับเดิม ก็คงปิดตัวลงไม่ช้า
“เมืองฉาน?”
หลิวอู๋เสียขมวดคิ้ว เมืองฉานอยู่ห่างจากเมืองชางหลันสองวัน ไปกลับก็ต้องใช้สี่วัน บวกกับเวลาแข่งขัน ก็คงใช้เวลาเจ็ดแปดวันกว่าจะเสร็จ
“ไม่ผิด อยู่ที่เมืองฉาน ปีนี้สาขาย่อยต่าง ๆ ของเมืองใหญ่ต่าง ๆ มีผลประกอบการไม่ดีเท่าไหร่ หอตันเป่าสาขาใหญ่จึงกระตุ้นให้พวกเขาแข่งขันกัน ใครได้อันดับหนึ่งจะได้โอสถระดับสี่ อันดับสองและสามจะได้โอสถระดับสาม หากคุณชายหลิวเข้าร่วมงานชุมนุมแล้วได้รางวัลอะไรมา รางวัลทั้งหมดเป็นของคุณชายหลิว ข้าขอเพียงอันดับหนึ่งก็พอ”
