เวลายังเช้าอยู่ หลิวอู๋เสียวางของลงแล้วเดินออกจากเรือน เหลยเทาก็เดินออกมาในเวลาเดียวกัน
“ข้าจะออกไปเดินเล่น เจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่?”
เหลยเทาพยักหน้า มองหลิวอู๋เสียที่หลอมโอสถวิญญาณฟ้าด้วยตาเป็นประกาย ทัศนคติที่มีต่อเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เรียกเขาว่าปรมาจารย์หลิวลับ ๆ
“ท่านประมุขหอตันเป่าสั่งให้ข้าดูแลความปลอดภัยของเจ้า”
การฆ่าปรมาจารย์ชำระวิญญาณ รู้กันเฉพาะพ่อตาและเหล่าผู้ดูแลเท่านั้น เรื่องของเหมืองแร่ถูกปิดเป็นความลับ เหล่าผู้คุ้มกันทุกคนถูกสั่งห้ามไม่ให้พูดเรื่องนี้
ทั้งสองเดินออกจากเรือน พวกตนมาถึงช้ากว่าคนอื่น ทีมจากเมืองใหญ่อื่น ๆ บางคนมาถึงเมื่อวานแล้ว หลิวอู๋เสียมองไปโดยรอบ เรือนทุกหลังปิดประตูแน่นหนา ห้ามคนนอกเข้ามา
เรื่องอาหารการกิน เสื้อผ้า ที่พัก ล้วนจัดสรรโดยหอตันเป่าสาขาเมืองชางหลัน
พวกเขาเดินผ่านประตูใหญ่ ลงบันไดหินไปเรื่อย ๆ บางครั้งก็เจอปรมาจารย์หลอมโอสถจากเมืองใหญ่อื่น ๆ เหลยเทาเข้าร่วมงานมาเจ็ดแปดปีแล้ว รู้จักผู้คนมากมาย เลยแอบบอกหลิวอู๋เสียเกี่ยวกับนามของปรมาจารย์หลอมโอสถที่รู้จัก
“เหลยเทา ข้าได้ยินว่า ปีนี้เมืองชางหลันเปลี่ยนปรมาจารย์หลอมโอสถแล้วหรือ?”