ทั้งสองคนกำลังเดินไป แต่กลับถูกใครบางคนขัดขวาง ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา ยืนขวางหน้าเหลยเทา ด้านหลังมีผู้คุ้มกันสองคนยืนอยู่ ชายหนุ่มผู้นี้นามเซียวหมิงอี้เป็นปรมาจารย์หลอมโอสถจากเมืองอู๋เปียน ศิษย์เอกของอวิ๋นหลาน
“คุณชายเหวินซง การที่เมืองชางหลันเปลี่ยนปรมาจารย์หลอมโอสถ มันไม่เกี่ยวกับเจ้าสักหน่อย!”
เหลยเทาแสดงสีหน้าไม่พอใจ น้ำเสียงเย็นชา เขาไม่ชอบเหวินซงนัก มองด้วยสายตาดูถูก
“ข้าแค่อยากมาทำความรู้จัก แลกเปลี่ยนความรู้กัน มีปัญหาหรือไร?”
เหวินซงมองไปที่หลิวอู๋เสีย มุมปากปรากฏรอยยิ้มเยาะเย้ย เพิ่งจะเจอกับอวิ๋นหลานเมื่อครู่ พูดถึงเมืองชางหลัน เลยรู้ว่าพวกเขาเปลี่ยนปรมาจารย์หลอมโอสถแล้ว
หลิวอู๋เสียไม่ได้พูดอะไร แววตาฉายแววเย็นยะเยือก ปีที่แล้วเมืองชางหลันอยู่ในอันดับที่สามสิบห้า เป็นอันดับรองสุดท้าย เหวินซงมาจากเมืองเฟิงหราว ปีที่แล้วก็อยู่ในอันดับที่สามสิบสี่ สูงกว่าเมืองชางหลันแค่อันดับเดียว
รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง
หากเป็นปรมาจารย์ฮั่วมา เหวินซงก็คงไม่สนใจอะไรมากนัก เพราะฝีมือเขาเหนือกว่าปรมาจารย์ฮั่วอยู่หนึ่งขั้น รักษาอันดับไว้ได้ เพียงแค่ไม่ตกอันดับสุดท้ายก็พอ
