หลิวอู๋เสียเดินคนเดียวในภูเขา ล่าสัตว์อสูร ครั้งนี้เขาเดินลึกเข้าไปกว่าเดิม
“ปัง!”
จิ้งเหลนเหล็กระดับสองถูกหลิวอู๋เสียฟันคอตาย ร่างของมันแห้งเหี่ยวอย่างรวดเร็ว กลายเป็นของเหลวบริสุทธิ์ เติมเต็มสู่โลกไท่หวงที่ยังไม่สมบูรณ์
เดินลึกเข้าไปเรื่อย ๆ ห่างจากเทือกเขาลั่วรื่อไกลออกไป ข้างหน้าปรากฏภูเขาโบราณกลุ่มหนึ่ง หลิวอู๋เสียจึงหยุดเดิน
“ถึงเวลากลับแล้ว!”
ขบวนรถที่หลานอวี๋นำอยู่ ผ่านช่องเขาชีเฟิงไปแล้ว เร่งใช้วิชาเดินเร็วอย่างเต็มที่ หนึ่งวันต่อมาก็ตามทันขบวนรถ เข้าเมืองชางหลันด้วยกัน
ครั้งนี้หลิวอู๋เสียออกไปเป็นเวลาแปดวัน เหลยเทามาหาตระกูลสวีทุกวัน เพื่อสอบถามถึงหลิวอู๋เสีย
เมื่อไม่นานมานี้ หอตันเป่าค่อนข้างลำบากเพราะยอดขายโอสถวิญญาณฟ้าเกินกว่าที่พวกเขาคาดไว้ ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ยอดสั่งซื้อโอสถวิญญาณฟ้าจากนักสู้มากมายนับไม่ถ้วน แม้แต่เมืองใหญ่รอบ ๆ ก็สั่งโอสถวิญญาณฟ้ามา
หลิวอู๋เสียไม่ปรากฏตัว พวกเขาไม่กล้ารับคำสั่งซื้อเหล่านี้ เปรียบเหมือนเนื้อที่ใกล้จะเข้าปากแล้ว แต่พวกเขากลับไม่กล้ากัดลงไป รสชาตินั้นคงไม่ต้องอธิบายให้ฟัง
สิ่งแรกที่ทำเมื่อกลับมาคือไปคารวะพ่อตา
