สงครามครั้งนี้นองเลือดมาก ภายใต้การเข้าร่วมของสวีอี้ซาน เหล่าศิษย์ของตระกูลว่านและตระกูลเถียนก็เหมือนข้าวที่ถูกเก็บเกี่ยวอย่างบ้าคลั่ง
เพียงการเผชิญหน้ากันครั้งเดียว บาดเจ็บล้มตายจำนวนมาก ศพกองเป็นภูเขา
“ตาย!”
ศีรษะของเถียนฉีหงถูกลอยหวือ ร่างขาดเป็นสองท่อน ตอนที่ตาย ยังคงกอดขาหลิวอู๋เสียไว้แน่น ปล่อยให้คนอื่นหาโอกาสหลบหนี
“พวกเราฝ่าออกไป!”
เหล่าทหารรับจ้างที่เหลือของกลุ่มทหารรับจ้างเขี้ยวหมาป่า กลายเป็นกระแสน้ำไหลบ่า มุ่งหน้าไปยังประตู หัวหน้ากลุ่มตายแล้ว พวกเขาแตกกระจายไปเหมือนฝูงนก กลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่คิดจะต่อสู้อีก
หลิวอู๋เสียสะบัดมือของเถียนฉีหงออก เพลงเท้าเจ็ดดาราก่อให้เกิดหลิวอู๋เสียสามคนปรากฏบนสนาม กระจายตัวไปคนละทิศละทาง ดาบสั้นในมือวาดกลางอากาศ กระบวนดาบที่สะเทือนใจผู้คน รวบรวมเป็นม่านดาบที่กดทับลงมา
“ตูม ตูม…”
พื้นดินในค่ายทหารสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับแผ่นดินไหวระดับห้า บ้านเรือนรอบ ๆ แตกร้าวเป็นรูโหว่
กระบวนดาบแหลมคม ปกคลุมทั่วบริเวณ บดบังสายตาของทุกคน มองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นบนสนามรบ เสียงกรีดร้องดังก้องกังวานไปทั่วหูของทุกคน
