สองวันถัดมา หน้าที่ชงชารินน้ำทั้งหมดตกไปอยู่ที่ผู้ดูแลหลานเพียงคนเดียว
ทำให้ทุกคนในค่ายตะลึงงัน ผู้ดูแลหลานอายุสี่สิบกว่าแล้ว การที่ยอมเป็นศิษย์หลิวอู๋เสีย หากข่าวนี้แพร่ออกไป ย่อมทำให้เขาเสียชื่อ
แต่กลับไม่มีใครดูถูกเขา กลับอิจฉาเขายิ่งกว่า
ผู้ดูแลหูติดตามหลิวอู๋เสียอยู่ติด ๆ สองสามวันที่ผ่านมา พยายามบอกใบ้หลิวอู๋เสียหลายครั้งว่าอยากเป็นศิษย์ของเขา หลิวอู๋เสียแกล้งทำเป็นไม่รู้ การเลือกศิษย์ต้องดูพรสวรรค์เป็นหลัก แต่การดำรงตนก็สำคัญไม่แพ้กัน
“อาจารย์ เวลาพอสมควรแล้ว พวกเราออกเดินทางกันเถอะขอรับ!” หลานอวี๋จัดการทุกอย่างเรียบร้อย
หลังจากอยู่ที่เหมืองแร่สามวัน คณะเดินทางก็ออกเดินทางกลับเมืองชางหลัน เพื่อขนส่งแร่ม่วงทองสิบคันรถ
“หลานอวี๋ เจ้ากลับไปก่อน ข้าจะเดินทางตามไปเอง!”
หลิวอู๋เสียโบกมือให้หลานอวี๋นำขบวนรถไปก่อน เขาต้องเข้าไปฝึกฝนตัวเองในภูเขาสักระยะหนึ่ง ด้วยความเร็วของเขา ไม่นานก็ตามทัน
ขบวนรถออกจากค่าย และหลิวอู๋เสียมอบเคล็ดวิชาควบคุมค่ายกลให้กับสวีอี้ซาน ให้เขาเป็นผู้ควบคุมค่ายกล คนที่ไม่ได้รับคำสั่งจากเขา ไม่สามารถออกจากค่ายได้
