ค่ายทหารตั้งอยู่เชิงเขา มีภูเขาล้อมรอบสามด้าน มีเพียงทางเข้าเดียว ล้อมรอบด้วยรั้วไม้ และมีป้อมสังเกตการณ์สูงตระหง่าน มองเห็นได้ในระยะไกล ป้องกันไม่ให้ใครเข้ามาได้โดยง่าย
ทางเข้าเหมืองอยู่ด้านตะวันตกของค่ายทหาร มีเวรยามสิบนายเฝ้าอยู่ คอยตรวจตราตลอดทั้งวันทั้งคืน เพื่อไม่ให้มีใครลักลอบเข้าไปขโมยแร่หิน วินัยของเวรยามเหล่านี้ดีมาก
หลิวอู๋เสียยืนอยู่นอกรั้ว มองดูค่ายทหารที่สงบร่มเย็น โล่งใจขึ้นมาเล็กน้อย คาดว่ากลุ่มทหารลับที่ตระกูลเถียนและตระกูลว่านส่งมาน่าจะยังไม่มาถึง
ถนนสายตรงทอดยาวไปจนถึงเหมืองแร่ลึกลับ ทิ้งร่องรอยของล้อรถไว้สองข้างทาง
ทันใดนั้น!
ร่างผอมบางคนหนึ่งเดินมาตามถนนสายตรง สวมเสื้อคลุมยาวสีคราม หน้าตาหล่อเหลา ดวงตาเรียวยาวทั้งสองข้างคมดุจกระบี่เฉียงชี้ขึ้นฟ้า
ไม่รีบไม่ช้า ใช้เวลาเพียงหนึ่งถ้วยชา ก็มาถึงหน้าประตูค่ายตระกูลสวี
“ผู้มาโปรดยั้งฝีเท้า ที่นี่เป็นเขตหวงห้าม คนนอกไม่อาจเข้าไป เชิญรีบจากไปโดยเร็ว”
เสียงตะคอกดังมาจากด้านบนป้อมสังเกตการณ์ ทันใดนั้นก็มีเหล่าผู้คุ้มกันโผล่ออกมาจากมุมมืด ถือธนูยาวเล็งเป้าไปที่หลิวอู๋เสีย
“ผู้คุ้มกันกาน มองไม่ออกกระทั่งข้าอย่างนั้นหรือ!”
