“เป็นไปไม่ได้ เขาเป็นสวะคนหนึ่ง เป็นไปได้อย่างไรที่จะฆ่าพวกเราได้ตั้งหลายสิบคน?”
ศิษย์สองตระกูลที่วิ่งมา ตะโกนด้วยความโกรธแค้น ไม่สามารถรับมือกับผลกระทบทางจิตใจนี้ได้
“สวะหรือ?” เถียนเลี่ยหัวเราะอย่างขมขื่น ดาบเล่มนั้น เว้นแต่ยอดฝีมือชำระวิญญาณแล้ว ไม่มีใครรับมือได้ “หากเขาเป็นสวะ เราจะเป็นอะไรเล่า?”
ริมฝีปากเผยรอยยิ้มขมขื่น เชื่อมั่นว่าวิ่งเข้าไปในเทือกเขาลั่วรื่อ กลับเป็นแบบนี้ ราวกับตกลงมาจากสวรรค์สู่นรก
สวะที่พวกเขาดูถูกมาตลอด กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในชั่วข้ามคืน แม้แต่มองเขายังมองไม่ขึ้น ไม่มีใครยอมรับได้ ทุกคนคลุ้มคลั่ง
“เขาซ่อนตัวอยู่ลึกมาก เพื่ออะไรกันแน่!”
ความไม่เข้าใจ ความสงสัย เต็มอกพวกเขา หลิวอู๋เสียมองดูพวกเขาด้วยใบหน้าเหยียดหยาม ดาบสั้นในมือถูกยกขึ้น ก้าวเท้าเบา ๆ ราวกับเงาประหลาด หายไปจากเดิม วิ่งเข้าไปในฝูงชน
“แย่ล่ะ พวกเจ้าแยกย้ายหนีออกไป แล้วส่งข่าวกลับไปให้ตระกูล”
เถียนเลี่ยตะโกนลั่น สั่งให้พวกเขาแยกย้ายหนีออกไป ยังมีทางรอดอยู่ ขอเพียงหนีออกไปได้สักคนแล้วส่งข่าวที่นี่กลับไปให้เมืองชางหลัน ตระกูลเถียนกับตระกูลว่านก็จะได้เตรียมตัวไว้
