คืนนี้ท้องฟ้ามืดมิด ปกคลุมไปด้วยเมฆหนาทึบ ไม่มีดวงจันทร์หรือดวงดาวใด ๆ ปรากฏให้เห็น
เงียบเชียบไร้เสียงใด ๆ ร่างผู้เสียชีวิตยังไม่ทันล้ม ก็กลายเป็นถุงหนังว่างเปล่าแล้วร่วงลงสู่พื้นเบา ๆ ไม่มีเสียงใด ๆ
ถุงหนังว่างเปล่าถูกโยนลงบนหญ้าสูง ราวกับภูตผีปีศาจ เดินตรงไปยังค่ายพักแรม
ศิษย์ที่ลาดตระเวนอยู่รอบนอกค่อย ๆ หายไปทีละคน ค่ายพักแรมนั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลย มีเพียงเสียงไม้ที่ถูกไฟเผาไหม้ดังขึ้นเท่านั้น
“สามคน!”
“ห้าคน!”
“เก้าคน!”
ครึ่งชั่วยาม ร่างเงาดำลิดหัวศิษย์ลาดตระเวนเก้าคน บริเวณโดยรอบถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น
ในเวลานี้!
มีศิษย์คนหนึ่งเดินออกมาจากกระโจม ลุกขึ้นทำธุระส่วนตัว ดวงตาที่งัวเงียมองไปรอบ ๆ
“เถียนหัว เถียนตง พวกเจ้าไปไหนกัน”
เสียงดังมาก ดังก้องไปทั่วทั้งค่าย ทำให้ผู้คนที่นอนหลับอยู่ตื่นขึ้นมา สองผู้อาวุโสที่ติดตามมาด้วย เดินออกมาจากกระโจม มองไปรอบ ๆ แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
ตะโกนอยู่นานก็ไม่มีใครตอบ สถานการณ์ช่างประหลาดเสียจริง
“ผู้อาวุโส พวกเขาไปไหนกัน หรือว่าสัตว์อสูรเข้ามาที่นี่แล้วกินพวกมัน”
