่ามันจะหายไปอย่างไรอย่างนั้น
เกาเสี่ยวตงชูหัวแม่โป้งขึ้น เหมือนกับไม่ได้มองเห็นการกระทำของหลี่ลี่ ชมเชยว่า “พี่ใหญ่หลี่ช่างมีน้ำใจนัก แต่พี่ใหญ่ต้องรับยารวมพลังปราณนี้ไว้ มันก็เพื่อพวกเราทุกคน บางทีการเพิ่มพลังปราณอีกหนึ่งหรือสองเส้น อาจเป็นกุญแจสำคัญในการเอาชนะในวันพรุ่งนี้ก็ได้ เพื่อปลดปล่อยพวกเรา ไม่ให้สวีเถาผู้ชั่วร้ายได้เป็นหัวหน้ากลุ่ม พี่ใหญ่ต้องรับไว้ให้ได้!”
“เพื่อพวกเราทุกคน เพื่อเอาชนะสวีเถาผู้ชั่วร้าย ขอรับไว้เถิดขอรับ”
เฉินหลงโบกพัด สายตาจ้องมองหลี่ลี่อย่างแน่วแน่ ไม่สนใจการกระทำของหลี่ลี่ที่กำยารวมพลังปราณไว้ในมือเลยแม้แต่น้อย
“เป็นอย่างนั้นหรือ? เพื่อพวกเจ้าทุกคน งั้นข้าก็จำใจรับไว้ก็แล้วกัน”
หลี่ลี่ทำสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะรีบเก็บยารวมพลังปราณเข้าอกเสื้ออย่างรวดเร็ว
หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ หลี่ลี่ก็สนทนากับเหล่าศิษย์ตระกูลผู้ดียี่สิบห้าคนอย่างใกล้ชิด ทำเอาศิษย์คนอื่น ๆ อิจฉาตาร้อนไปตาม ๆ กัน ไม่รู้ว่าทำไมหลี่ลี่ที่เคยถูกเมินเฉย กลับได้รับความชื่นชอบจากเหล่าศิษย์ตระกูลผู้ดีเช่นนี้
เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการฝึกฝนของหลี่ลี่สำหรับการประลองในวันพรุ่งนี้ เหล่าศิษย์ตระกูลผู้ดีจึงสนทนากับหลี่ลี่เพียงครู่เดียว จากนั้นก็พาเขากลับไปยังเรือนเล็กของเขา
เรือนเล็กของหลี่ลี่มีขนาดเล็ก อีกทั้งยังมีความลับซ่อนอยู่ เขาจึงร่ำลาพวกเขาที่หน้าประตู
ไม่เคยเลยที่เขาจะได้รับความนิยมเช่นน
