จวนเจ้าเมือง
ผู้บัญชาการกัวหมอบลงกับพื้น ยืนอยู่ต่อหน้าชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อคลุมสีม่วง ใบหน้าของเขาดูหม่นหมอง
“ท่านเจ้าเมือง ได้โปรดช่วยเราด้วย พวกเราถูกเด็กนั่นหลอก เด็กนั่นไม่ได้ไร้ค่าอย่างที่พวกเราคิด”
น้ำตาไหลพราก หัวหน้าผู้คุ้มกันของจวนเจ้าเมือง กลับมาในสภาพเสื้อผ้าขาดวิ่น ผู้คุ้มกันคนอื่น ๆ ต่างมีรอยแผลที่คอ อีกฝ่ายคงจะสงสารพวกเขา
“เจ้าพูดจริงหรือ?”
เจ้าเมืองชางหลัน มีนามจริงว่าฉีเอินสือ ปกครองเมืองชางหลันมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว
“แน่นอน พวกนี้สามารถเป็นพยานได้ขอรับ”
สิบคนยืนคุกเข่าอยู่นอกประตู ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา พวกเขายังปิดปากด้วยมือขวา ซึ่งเป็นความอับอาย
“ท่านพ่อเจ้าคะ”
ชายหญิงเดินออกมาจากหลังม่าน หญิงสาวนั้นอายุน้อยมาก วัยยี่สิบ ยังมีชายวัยห้าสิบกว่าปีอยู่ด้วย ใบหน้าของเขามีจมูกโค้งและดูดุดัน
หญิงสาวชื่อฉีหนิงอวิ๋นบุตรสาวคนเล็กของฉีเอินสือ นางเข้าเรียนที่สำนักศึกษาจักรวรรดิเมื่อสองปีก่อน ชายชราที่ยืนอยู่ข้างนางชื่อจ้าวหยวนเจี่ย อาจารย์อาวุโสของสำนักศึกษาจักรวรรดิ สถานะของเขาไม่ได้สูงเท่ากับไป๋หลี่ชิงแต่ก็ไม่ต่ำ
