“ซงหลิง เจ้าจะยุ่งเรื่องของคนอื่นทำไม” เถียนเหย่เฉวียนจ้องเขม็ง ตระกูลซงเป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งในเมืองชางหลัน และพวกเขายังสนิทกับตระกูลหลีในเมืองหลวง พวกเขาจึงไม่กลัวเซวียอวี้ จึงกล้าออกมาปกป้องหลิวอู๋เสีย
“แน่จริงก็มาตัวต่อตัวกับข้า รังแกคนอ่อนแอคนหนึ่ง นับว่าเจ๋งนักหรือไง” ซงหลิงเดินมาหาหลิวอู๋เสียแล้วยืนอยู่ข้างหลังเขา ทำให้หลิวอู๋เสียรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เจ้าอ้วนน้อยผู้นี้มีใจนักเลงดี
เหล่าศิษย์ของตระกูลว่านและตระกูลเถียนอยากจะกัดฟันแทบขาด แต่พวกเขายังไม่กล้าทำอันตรายตระกูลซง โดยเฉพาะเจ้าอ้วนน้อยคนนี้ เขาเป็นลูกชายคนเดียวของเจ้าตระกูลซง ตระกูลซงทั้งตระกูลต่างก็รักเขามากราวกับไข่ในหิน
“เจ้าคิดว่ามีคนออกหน้าให้เจ้าแล้วจะรอดหรือไง นายท่านเซวียน้อยไว้หน้าไอ้สวะนี่ แต่กลับไม่รู้จักยำเกรงก็อย่าโทษพวกเราที่ใจร้ายเลย”
เถียนเหย่เฉวียนทำได้เพียงระบายโทสะลงกับหลิวอู๋เสีย เตรียมจะลงมือกับเขา โยนเขาออกไป
“อ้อ เช่นนั้นเจ้าจะไม่เกรงใจกับข้าอย่างไรเล่า?”
หลิวอู๋เสียยิ้มแล้ว ยิ้มได้ชั่วร้ายนัก คนสองคนเดินมาจากปลายอีกด้านของสะพานมีหลังคา นำโดยชายชราผู้หนึ่ง และก้าวเข้ามาในบริเวณนี้
