หลิวอู๋เสียเก็บมือของเขา ก้าวไปข้างหน้า ลงน้ำหนักเบา ๆ ก้าวออกไปนอกวงล้อม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ แวบหนึ่งก็หายไป เถี่ยลี่รอดชีวิตมาได้
“เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมพวกเจ้าถึงทะเลาะกัน!”
สวีอี้หลินออกคำสั่งห้ามไม่ให้ต่อสู้กันภายในตระกูล หากมีเรื่องเล็กน้อยก็ทะเลาะกันเองได้ แต่การต่อสู้กันนั้นแทบจะไม่เกิดขึ้นเลย
ในฐานะเจ้าตระกูล ชีวิตประจำวันของเขามีมืออาชีพคอยดูแล เขาไม่ได้มาที่โรงอาหารแห่งนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียวในรอบปี ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่รู้เรื่องความขัดแย้งระหว่างบ่าวรับใช้เลยแม้แต่น้อย
“ท่านเจ้าตระกูล โปรดช่วยข้าด้วย”
เถี่ยลี่ร้องไห้โฮ ทันใดนั้นก็ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าสวีอี้หลิน เสียงร้องไห้ของเขาดังจนแทบจะขาดใจ น้ำตาเม็ดโตไหลอาบแก้ม สร้างความสะเทือนใจให้กับผู้คนมากมายที่ยืนอยู่ตรงนั้น
“พูดมาสิ หากอู๋เสียทำผิดจริง ข้าจะลงโทษเขา”
ต่อหน้าคนนอก โดยเฉพาะบ่าวไพร่ สวีอี้หลินจะปกป้องอยู่บ้าง และยิ่งไปกว่านั้น เขายังเข้มงวดกับหลิวอู๋เสียเป็นพิเศษ
ผู้คนที่ยืนล้อมรอบต่างยิ้มเยาะ หลายคนมองหลิวอู๋เสียด้วยสีหน้าเห็นใจ พวกเขารู้ว่าหลิวอู๋เสียจะต้องรับมือกับความโกรธแค้นของสวีอี้หลินอย่างแน่นอน
